Гуҳ ба ?имаии тағофули дили мо май шиканӣ

گه به ایمای تغافل دل ما می‌شکنی

Гуҳ ба мижгони сияҳи рахна дарав ме фиканӣ

گه به مژگان سیه رخنه درو می‌فکنی

Ҷой ҳар зарраи дилӣ дар бен мўӣии дорӣ

جای هر ذره دلی در بن موئی داری

Дили зи мардум чаҳ рбоӣӣ ва ба сад пора кунӣ

دل ز مردم چه ربائیّ و به صد پاره کنی

наменагӯям ки дил аз ман мабар эй мояи ноз

می‌‌نگویم که دل از من مبر ای مایهٔ ناز

Чун ки барадии нигаҳаши дор чаро май шиканӣ

چون که بردی نگهش دار چرا می‌شکنی

Чун бигӯям ки ниқоб аз рух чун ма баргир

چون بگویم که نقاب از رخ چون مه برگیر

Рухи нмоӣӣу рбоӣии дил ва бурқаъ фиканӣ

رخ نمائیّ و ربائی دل و برقع فکنی

Дар сафои моҳӣ ва дар рангу таровати гул тар

در صفا ماهی و در رنگ و طراوت گل تر

Он қумоши фалакии бози матоъи чаманӣ

آن قماش فلکی باز متاع چمنی

Аз ҷафояти дил агар шиква кунад маъзӯрӣ

از جفایت دل اگر شکوه کند معذوری

Шишаи он тоб надорад ки ба сангаш бизанӣ

شیشه آن تاب ندارد که به سنگش بزنی

Файз бас кун гила аз ёр на некӯаст макун

فیض بس کن گله از یار نه نیکوست مکن

Бояд аз ханҷар аз он дасти хурӣ дам назанӣ

باید از خنجر از آن دست خوری دم نزنی