Сари хастагон надорӣ бигзор мо нёӣӣ

سر خستگان نداری بگذار ما نیائی

Ғами куштагони надории бмзори мо нёӣӣ

غم کشتگان نداری بمزار ما نیائی

Танам аз ғубор гардад барра гузорат уфтад

تنم از غبار گردد بره گذارت افتد

Ту бигардӣ аз раҳи худ бғбори мо нёӣӣ

تو بگردی از ره خود بغبار ما نیائی

Бғмии ниўдаҳи пои баст нашудаи зимомат аз даст

بغمی نیوده پا بست نشده زمامت از دست

Ту ки бори ғами надории бқтори мо нёӣӣ

تو که بار غم نداری بقطار ما نیائی

з хароба вафоем ту зи шаҳри биўФоӣӣ

ز خرابهٔ وفایم تو ز شهر بیوفائی

зи ту чун вафо наёяд бдёри мо нёӣӣ

ز تو چون وفا نیاید بدیار ما نیائی

Дилам аз ғами миёнати шабу рӯзи мигдозд

دلم از غم میانت شب و روز میگدازد

Нишуем то чу мўӣии бкнори мо нёӣӣ

نشویم تا چو موئی بکنار ما نیائی

Нашавад харобаи дили зи иморати ту обод

نشود خرابهٔ دل ز عمارت تو آباد

Ту аз ин сарои буруни рӯи ту бакори мо нёӣӣ

تو از این سرا برون رو تو بکار ما نیائی

Чаҳ шикоятаст эй файз ки шунидааст ҳаргиз

چه شکایتست ای فیض که شنیده است هرگز

Ки касе биор гуяд ту бакори мо нёӣӣ

که کسی بیار گوید تو بکار ما نیائی