Ало ё аиҳо алмаҳдии мудоми алўсли ноўлҳо

الا یا ایها المَهدی مدامَ الوَصل ناوِلها

Ки дар даврони ҳиҷронат басӣ афтод мушкил ҳо

که در دوران هجرانت بسی افتاد مشکل‌ها

Сабо аз накҳати Кувайти насимии сӯй мо оварад

صبا از نکهت کویت نسیمی سوی ما آورد

зи сӯзи шуълаи шавқат чаҳ тоб афтод дар дил ҳо

ز سوز شعله شوقت چه تاب افتاد در دل‌ها

Чу нури меҳр ту тобед бар дилҳои муштоқон

چو نور مهر تو تابید بر دل‌‏های مشتاقان

зи худ оҳанг ҳақ карданд ва барбастанд маҳмил ҳо

ز خود آهنگ حق کردند و بربستند محمل‌ها

Дил бебаҳра аз меҳрати ҳақиқатро куҷо ёбад

دل بی‌‏بهره از مهرت حقیقت را کجا یابد

Ҳақ аз ойӣнаи рӯят таҷаллӣ кард бар дил ҳо

حق از آیینه رویت تجلی کرد بر دل‌ها

Ба ҳақи саҷҷода тазйин кун мҳли миҳробу минбар ро

به حق سجاده تزیین کن مهل محراب و منبر را

Ки девони фалаки сӯрат аз он созанди маҳфил ҳо

که دیوان فلک صورت از آن سازند محفل‌ها

Шаби торику бими мавҷу гирдобии чунин ҳоӣл

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل

зи ғарқоби фироқи худ раҳе бинмо ба соҳил ҳо

ز غرقاب فراق خود رهی بنما به ساحل‌ها

Агар донстмии Кувайт ба сар май омадами сӯят

اگر دانستمی کویت به سر می‏‌آمدم سویت

Хушо гар будамӣ огаҳи зи роҳу расми манзил ҳо

خوشا گر بودمی آگه ز راه و رسم منزل‌ها

Чу бинии ҳуҷҷати ҳақро ба поиш ҷон фишон эй файз

چو بینی حجت حق را به پایش جان‏‌فشان ای فیض

« маттии мо тлқи ман тҳўӣ , дъи алднёу أҳмлҳо »

«مَتی ما تَلقِ مَن تَهوی، دَعِ الدُّنیا وَ أهمِلها»