Саҳар бо бод мегуфтам ҳадиси орзӯмандӣ

سحر با باد می‌‏گفتم حدیث آرزومندی

Хитоб омад ки восиқи шӯ ба алтофи худовандӣ

خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی

Дуои субҳу оҳи шаби калиди ганҷ мақсӯд аст

دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است

Бад-ӣни роҳу равиш май рӯ ки бо дилдори пайвандӣ

بدین راه و روش می‌‏رو که با دلدار پیوندی‏

Қаламро он замон набӯд ки сар ишқ гуяд боз

قلم را آن زمان نبود که سرّ عشق گوید باز

Варои ҳад тақрираст шарҳи орзӯмандӣ

ورای حدّ تقریر است شرح آرزومندی

Амомо кун назар бар мо назар мекун ба муштоқон

اماما کن نظر بر ما نظر می‌‏کن به مشتاقان

Чаро якборагии моро зи чашми хеши афкандӣ

چرا یکبارگی ما را ز چشم خویش افکندی

Агарчӣ файзи нури ту ба олам мерасад аз ғайб

اگرچه فیض نور تو به عالم می‌‏رسد از غیب

Чаҳ аз меҳри ҷаҳони афрӯзи ниҳон дар абри Исфандӣ

چه از مهر جهان‌افروز نهان در ابر اسفندی

Вале беабр май хоҳеми хуршеди ҷамолат ро

ولی بی‌ابر می‏‌خواهیم خورشید جمالت را

Ки кам нураст чашми мо , бениш нест хурсандӣ

که کم‌نور است چشم ما، بینش نیست خرسندی

Миён гуфтаҳои файзу назми ҳофизи Широз

میان گفته‏‌های فیض و نظم حافظ شیراز

Нагунҷад нисбати дигари магари уммӣу фарзандӣ

نگنجد نسبت دیگر مگر امی و فرزندی