Шавад ба талъати Меҳдӣ чу дидагонами боз

شود به طلعت مهدی چو دیدگانم باز

Чаҳ шукр гӯямат эй корсози бндҳ‏нўоз

چه شکر گویمت ای کارساز بنده‏نواز

Маро ки гуфтани ҳарфаш ба ҷӯш меорад

مرا که گفتن حرفش به جوش می‏آرد

Аҷаб набошад агар аз лақо кунам парвоз

عجب نباشد اگر از لقا کنم پرواز

Хуши он замон ки агар прсмш ҷавоб диҳад

خوش آن زمان که اگر پرسمش جواب دهد

Вагар хамӯш шавам ӯ кунад сухани оғоз

وگر خموش شوم او کند سخن آغاز

Хуши он замон ки маро гуяд эй фалон чунӣ

خوش آن زمان که مرا گوید ای فلان چونی

Кунад мшоФҳаҳ ба ман ҳадис гуяд боз

کند مشافهه به من حدیث گوید باز

Рўндгони тариқати раҳ бало сипаранд

روندگان طریقت ره بلا سپرند

Ки мард ишқ наяндешад аз нишебу фароз

که مرد عشق نیندیشد از نشیب و فراز

Ғами эмоми ниҳон ба зи мардуми ноҷинс

غم امام نهان به ز مردم ناجنس

Ки нест синаи арбоби кӣнаи муҳаррами роз

که نیست سینه ارباب کینه محرم راز