Шабӣ ки дил ба барам ёди зулф дилбар кард

شبی که دل به برم یاد زلف دلبر کرد

Димоғи ҷони маро то саҳар муаттар кард

دماغ جان مرا تا سحر معطر کرد

Хаёли донаи холи маии асирами сохт

خیال دانهٔ خال مهی اسیرم ساخت

Ки сайди мурғи дил аз ҷаъди дом густар кард

که صید مرغ دل از جعد دام گستر کرد

Шаҳиди ханҷари мижгони шоҳидӣ шуда ам

شهید خنجر مژگان شاهدی شده‌ام

Ки зиндаи куштаи худро ба захм дигар кард

که زنده کشتهٔ خود را به زخم دیگر کرد

Махӯр фиреби нигоҳаш агар мусулмонӣ

مخور فریب نگاهش اگر مسلمانی

Ки ҳар чаҳ кард ба ман он ду чашм кофар кард

که هر چه کرد به من آن دو چشم کافر کرد

Ба ҷон расидаам аз дасти содаи лавҳии дил

به جان رسیده‌ام از دست ساده‌لوحی دل

Ки ёри ваъдаи хилофи он чаҳ гуфт бовар кард

که یار وعده خلاف آن چه گفت باور کرد

Суроғӣ аз дил гум гашта дӯш ме кардам

سراغی از دل گم گشته دوش می‌کردم

Ишоратӣ ба хами турра мънбр кард

اشارتی به خم طرهٔ معنبر کرد

Яке зи ҳасрат рӯй ту чок бар дил зад

یکی ز حسرت روی تو چاک بر دل زد

Яке зи домани кӯии ту хок бар сар кард

یکی ز دامن کوی تو خاک بر سر کرد

Яке зи ёди қадати саргузашт тӯбо гуфт

یکی ز یاد قدت سرگذشت طوبی گفت

Яке зи шавқи лабати гуфтугӯӣ кавсар кард

یکی ز شوق لبت گفتگوی کوثر کرد

Яке рухи ту шабоҳат ба моҳ тобон дод

یکی رخ تو شباهت به ماه تابان داد

Яке даҳони ту нисбат ба танг шукр кард

یکی دهان تو نسبت به تنگ شکر کرد

Яке зи хати хушати хонаро муаттари сохт

یکی ز خط خوشت خانه را معطر ساخت

Яке зи моҳи рахти дидаро мунаввар кард

یکی ز ماه رخت دیده را منور کرد

Гирифт зулфи сияҳ то рухи туро гуфтам

گرفت زلف سیه تا رخ تو را گفتم

Ғуломи зангии шаҳи рӯмро мусаххар кард

غلام زنگی شه روم را مسخر کرد

Сутӯда хусрав бахшанда Носириддини шоҳ

ستوده خسرو بخشنده ناصرالدین شاه

Ки қатраро кафи ҷўдши муҳӣт гавҳар кард

که قطره را کف جودش محیط گوهر کرد

Шҳо санои ту дар даст қудсён афтод

شها ثنای تو در دست قدسیان افتاد

Ки ҳар чаҳ банда навиштам фиришта аз бар кард

که هر چه بنده نوشتم فرشته از بر کرد

Фурӯғи табъ фурӯғӣ гирифт олам ро

فروغ طبع فروغی گرفت عالم را

Ки мадҳи зоти туро офтоб дафтар кард

که مدح ذات تو را آفتاب دفتر کرد