Сар аз каманд напечам агар ту сайёдӣ

سر از کمند نپیچم اگر تو صیادی

Рух аз ҳалок нтобам агар ту ҷаллодӣ

رخ از هلاک نتابم اگر تو جلادی

Накарда чораи макри ту ҳеҷ макорӣ

نکرده چاره مکر تو هیچ مکاری

Набарда панҷа шед ту ҳеҷ шайёдӣ

نبرده پنجهٔ شید تو هیچ شیادی

Гуҳ аз слосли Лайлии каманди маҷнӯнӣ

گه از سلاسل لیلی کمند مجنونی

Гуҳ аз шамоили ширини балои Фарҳодӣ

گه از شمایل شیرین بلای فرهادی

Ба тарафи боми қадам на ки шарми хуршедӣ

به طرف بام قدم نه که شرم خورشیدی

Ба саҳни боғ гузар кун ки рашки шамшодӣ

به صحن باغ گذر کن که رشک شمشادی

На гиря дод маро бе рухи ту таскинӣ

نه گریه داد مرا بی رخ تو تسکینی

На нола кард маро дар ғами ту имдодӣ

نه ناله کرد مرا در غم تو امدادی

На дод шайх шунидӣ , на номаи роҳиб

نه داد شیخ شنیدی، نه نامه راهب

Фиғон ки гӯши надодӣ ба ҳеҷ фарёдӣ

فغان که گوش ندادی به هیچ فریادی

зи нотавонии мо кӣ хабар туоне шуд

ز ناتوانی ما کی خبر توانی شد

Ки дар каманди қавии панҷа Эй науфтодӣ

که در کمند قوی پنجه‌ای نیفتادی

Аз он ба банди ту озодагон гирифторанд

از آن به بند تو آزادگان گرفتارند

Ки ғайрати маи тобону сарви озодӣ

که غیرت مه تابان و سرو آزادی

зи зулфу чашми ту маълум ме тавон кардан

ز زلف و چشم تو معلوم می‌توان کردن

Ки офати башару фитнаи парии зодӣ

که آفت بشر و فتنه پری زادی

зи сайли гиряи мо суст шуд асоси ду кун

ز سیل گریه ما سست شد اساس دو کون

Ту эй баннои муҳаббат чаҳ сахти бунёдӣ

تو ای بنای محبت چه سخت بنیادی

Фурӯғии он маи тобони магари мурод ту дод

فروغی آن مه تابان مگر مراد تو داد

Ки дод сӯрату маънӣ ба шоирӣ додӣ

که داد صورت و معنی به شاعری دادی