Зон сари зулфи маро бесарв сомон кардӣ

زان سر زلف مرا بی سرو سامان کردی

Хотирам ҷамъ нашуд то ту парешон кардӣ

خاطرم جمع نشد تا تو پریشان کردی

Ман ба савдои ғамати ашк ба доман кардам

من به سودای غمت اشک به دامن کردم

То ту аз сунбултар машк ба домон кардӣ

تا تو از سنبل تر مشک به دامان کردی

Синаи сад чоку ҷигари пораи худоро бингар

سینه صد چاک و جگر پاره خدا را بنگر

Ки чаҳҳо бо ман аз он чок гиребон кардӣ

که چه‌ها با من از آن چاک گریبان کردی

Ҳайратӣ дорам аз он сӯрати зебо ки ту рост

حیرتی دارم از آن صورت زیبا که تو راست

Ки ба як ҷилваи марои сӯрат беҷон кардӣ

که به یک جلوه مرا صورت بی جان کردی

Андалеби дили ман нағма саро шуд рӯзӣ

عندلیب دل من نغمه سرا شد روزی

Конҷмнро зи рахти саҳн гулистон кардӣ

کانجمن را ز رخت صحن گلستان کردی

Хӯни баҳоии дилам аз лаъл гуҳарбор биор

خون بهای دلم از لعل گهربار بیار

Чун ба хӯни ғарқааш аз ханҷар мижгон кардӣ

چون به خون غرقه‌اش از خنجر مژگان کردی

Номи шамшери ту осоиши ҷон бояд кард

نام شمشیر تو آسایش جان باید کرد

Ки зи куштани ҳамаи душвори ман осон кардӣ

که ز کشتن همه دشوار من آسان کردی

Солҳо дар талабати гӯша нишинӣ кардам

سالها در طلبت گوشه‌نشینی کردم

Тогузорӣ ба сар гӯша нишинон кардӣ

تا گذاری به سر گوشه‌نشینان کردی

Ҳам нишинон ту аз буии раёҳини мустанад

هم نشینان تو از بوی ریاحین مستند

Ваа ки дар кори саману сунбул ва райҳон кардӣ

وه که در کار سمن و سنبل و ریحان کردی

То фурӯғии назарӣ дар рухи зебоӣ ту кард

تا فروغی نظری در رخ زیبای تو کرد

Фориғаш аз мау хуршед дурахшон кардӣ

فارغش از مه و خورشید درخشان کردی