Панҷ байт аз шаҳ волост дар ин тозаи ғазал

پنج بیت از شه والاست در این تازه غزل

Ки буд ҳуши рабоянда ҳар доноӣ

که بود هوش ربایندهٔ هر دانایی

эй ки чун ҳасан ту набӯд ба ҷаҳони колое

ای که چون حسن تو نبود به جهان کالایی

Чу қади сарв равонат набӯд болоӣ

چو قد سرو روانت نبود بالایی

Танами он рӯҳ надорад ки ту тираш бизанӣ

تنم آن روح ندارد که تو تیرش بزنی

Хӯнами он қадар надорад ки ту дасти алое

خونم آن قدر ندارد که تو دست الایی

Боғ фирдавс нахоҳанд муқӣмон дарат

باغ فردوس نخواهند مقیمان درت

Нест хуштар зи сари кӯии ту дигар ҷое

نیست خوش‌تر ز سر کوی تو دیگر جایی

Чеҳраи ҳам чу маатро ҳамаи шаби зери ниқоб

چهرهٔ هم چو مهت را همه شب زیر نقاب

Ҳар чаҳ пинҳон кунӣ эй дӯст ба мо пайдое

هر چه پنهان کنی ای دوست به ما پیدایی

То ту манзури манӣ дидаи фурӯ дӯхта ам

تا تو منظور منی دیده فرو دوخته‌ام

Ки науфтад назарам бар рух ҳар зебоӣ

که نیفتد نظرم بر رخ هر زیبایی

Гарчи рӯй ту надидем вале хўшнўдим

گرچه روی تو ندیدیم ولی خوشنودیم

Ки надидаи сети туро дида ҳар бенаӣ

که ندیده‌ست تو را دیدهٔ هر بینایی

Лаби ширини ту гуё ба ҳадис омад боз

لب شیرین تو گویا به حدیث آمد باز

Ки баровардаи басии шӯри з ҳар шайдое

که برآورده بسی شور ز هر شیدایی

Даст дар зулфи расои ту касе хоҳад зад

دست در زلف رسای تو کسی خواهد زد

Ки сарашро наниҳад бар сар ҳар савдое

که سرش را ننهد بر سر هر سودایی

Гар қадам бар сар шуъаро наҳй эй ма шояд

گر قدم بر سر شعرا نهی ای مه شاید

Зон ки хонандаи ашъори шаҳи волое

زان که خوانندهٔ اشعار شه والایی

Нуктаи пардози сухани санҷи малики Носири дайн

نکته پرداز سخن سنج ملک ناصر دین

Ки ба таҳқиқ надорад суханаши ҳамтоӣ

که به تحقیق ندارد سخنش همتایی

Хсрўои табъи фурӯғӣ ба ҳамин хурсанд аст

خسروا طبع فروغی به همین خرسند است

Ки сухани санҷу сухани дону сухани ороӣ

که سخن سنج و سخن‌دان و سخن آرایی