Ин чори рубоӣ аз шаҳ тоҷўр аст
این چار رباعی از شه تاجور است
Корояши девони қазо ва қадар аст
کارایش دیوان قضا و قدر است
Чун банависидиҳанда ком дил аст
چون بنویسی دهندهٔ کام دل است
Чун бсроиии барандаи ҳуш сар аст
چون بسرایی برندهٔ هوش سر است
« имрӯзи савори асб раҳвор шудам
«امروز سوار اسب رهوار شدم
Аз баҳри шикори сӯй кҳсор шудам
از بهر شکار سوی کهسار شدم
Он қадар ба чанги боз ва тиҳу омад
آن قدر به چنگ باز و تیهو آمد
Каз касрати қатлашон дар озор шудам »
کز کثرت قتلشان در آزار شدم»
« борони зи ҳавои ҳам чу сиришкам ояд
«باران ز هوا هم چو سرشکم آید
Ваз омаданаш ба дашт рашкам ояд
وز آمدنش به دشت رشکم آید
Зон роҳ ки боридани борони з чаҳ рӯаст
زان راه که باریدن باران ز چه روست
Онҷо ки чу сайл аз мижа ашкам ояд »
آنجا که چو سیل از مژه اشکم آید»
« дидори ту диданам муяссар нашавад
«دیدار تو دیدنم میسر نشود
Ҳеҷам ба ту моҳ рӯй раҳбар нашавад
هیچم به تو ماه روی رهبر نشود
Ҳар чанд каз оташи ғамат май сӯзам
هر چند کز آتش غمت میسوزم
Лекин гӯям ки чун ту дилбар нашавад »
لیکن گویم که چون تو دلبر نشود»
« даврӣ ту кард зору ранҷури маро
«دوری تو کرد زار و رنجور مرا
Бе рӯй ту деваст кунун ҳури маро
بی روی تو دیو است کنون حور مرا
Гар васли ту бор дигарам даст диҳад
گر وصل تو بار دگرم دست دهد
Дар ҳар ду ҷаҳон басаст манзури маро »
در هر دو جهان بس است منظور مرا»