Ин ғазали фармӯда шоҳ аст бишинав

این غزل فرمودهٔ شاه است بشنو

То ба меҳр ояд дили пурхашму кинат

تا به مهر آید دل پرخشم و کینت

« тобам аз дили баради зулфи ънбринт

«تابم از دل برد زلف عنبرینت

Сабрам аз кафи баради лаъли шаккаринат

صبرم از کف برد لعل شکرینت

Танги шукр аз чаҳ резад аз даҳонат

تنگ شکر از چه ریزد از دهانت

Нуқраи хом аз чаҳ хезад аз сринт

نقرهٔ خام از چه خیزد از سرینت

Орифи шаҳр ар бибинад рӯй моҳат

عارف شهر ار ببیند روی ماهت

Баъд аз инаши саҷда бояд бар ҷабинат

بعد از اینش سجده باید بر جبینت

Гар қарин дар осмони ҷӯянди ма ро

گر قرین در آسمان جویند مه را

наме тавон ҳам бар замин ҷустани қаринат

می‌توان هم بر زمین جستن قرینت

Шукр мегуяд худои осмон ро

شکر می‌گوید خدای آسمان را

Ҳар ки мебинад хиромон бар заминат

هر که می‌بیند خرامان بر زمینت

То бсўзоннди сӯратҳои худ ро

تا بسوزانند صورت‌های خود را

Кош май диданди наққошони чинат

کاش می‌دیدند نقاشان چینت

Гар бирезади хӯни ман бар остонат

گر بریزد خون من بر آستانت

Бар нахоҳам дошт даст аз остинат

بر نخواهم داشت دست از آستینت

Ҳар ду оламро ба як назораи киштӣ

هر دو عالم را به یک نظاره کشتی

Офарин бар наргиси саҳари офаринат »

آفرین بر نرگس سحر آفرینت»