Бхок раҳ кашидам сӯрати ҷисми нзорм ро

بخاک ره کشیدم صورت جسم نزارم را

Бад-ӣни сӯрати магари бӯсами кафи пойнигорам ро

بدین صورت مگر بوسم کف پای نگارم را

Ғубор раҳгузорам кард шавқи умед он дорам

غبار رهگذارم کرد شوق امید آن دارم

Ки гоҳе хезаму гирами рикоби шаҳсаворам ро

که گاهی خیزم و گیرم رکاب شهسوارم را

Шудам хоки раҳи ғам ашк хоҳад рехт бар ҳоким

شدم خاک ره غم اشک خواهد ریخت بر حاکم

Баҳри чашмӣ ки даврон тўтё созад ғуборам ро

بهر چشمی که دوران توتیا سازد غبارم را

Раҳи расвоӣ аз Фарҳод ва маҷнӯн ёфтам холӣ

ره رسوایی از فرهاد و مجنون یافتم خالی

зи хору хаси замона пок карда раҳгузорам ро

ز خار و خس زمانه پاک کرده رهگذارم را

Ғубори остонат гиряамро медиҳад таскин

غبار آستانت گریه ام را می دهد تسکین

Азин ба тўтёиӣ нест чашми ашкборм ро

ازین به توتیایی نیست چشم اشکبارم را

Ҳазар кун эй фалак аз оҳу ашк ман макун корӣ

حذر کن ای فلک از آه و اشک من مکن کاری

Ки ногуҳ бар кашам аз қаҳри теғи обдорм ро

که ناگه بر کشم از قهر تیغ آبدارم را

Фузулии қиссаи бедоди он глрх чаҳ май хуоне

فضولی قصه بیداد آن گلرخ چه می خوانی

Чаро навмед майсозӣ дили умедворам ро

چرا نومید می‌سازی دل امیدوارم را