Ниҳон май сӯхт чун шамъи оташи дили риштаи ҷон ро

نهان می‌سوخت چون شمع آتش دل رشتهٔ جان را

Забони ҳолам охир кард равшани сӯзи пинҳон ро

زبان حالم آخر کرد روشن سوز پنهان را

зи рашки он ки доман рӯй бар пои ту май молад

ز رشک آن که دامن روی بر پای تو می‌مالد

Ба доман май расонами муттасили чоки гиребон ро

به دامن می‌رسانم متصل چاک گریبان را

Назар бар ҳоли ман аз чашми беморат аҷаб набӯд

نظر بر حال من از چشم بیمارت عجب نبود

Ки аҳл дард медонанд қадари дардмандон ро

که اهل درد می‌دانند قدر دردمندان را

Ба хуноби ҷигар оғиштаам чун лолаи сар то по

به خوناب جگر آغشته‌ام چون لاله سر تا پا

Асар байнед доғи ишқи он гулбарги хандон ро

اثر بینید داغ عشق آن گلبرگ خندان را

Дилӣ шуд баста ҳар тори зулфати ҳасбаи ллаҳ

دلی شد بسته هر تار زلفت حسبة لله

Кара мФкн бирав бар ҳам мазан ҷамъии парешон ро

کره مفکن برو بر هم مزن جمعی پریشان را

зи хат бар мусҳафи ҳасанат фузун шуд рағбати дил ҳо

ز خط بر مصحف حسنت فزون شد رغبت دل‌ها

Ки бо аъроби Тифлони хуб тар хонанд қуръон ро

که با اِعراب طفلان خوب‌تر خوانند قرآن را

Фузулии сафҳаи ҷонро зи акси донаи холаш

فضولی صفحه جان را ز عکس دانهٔ خالش

Чунон пар кун ки мутлақ ҷо намонад доғи ҳиҷрон ро

چنان پر کن که مطلق جا نماند داغ هجران را