Никуӣ гирд бодаст ин ки бар ман хок май борад

نکویی گرد بادست این که بر من خاک می‌بارد

Сурӯди нолаи ман хокро дар рақс май борад

سرود ناله من خاک را در رقص می‌بارد

Чаҳ ҳоҷат ман бигӯям узри расвои ту рух бинмо

چه حاجت من بگویم عذر رسوایی تو رخ بنما

Турои ҳаркас ки мебинад маро маъзӯр ме дорад

ترا هرکس که می‌بیند مرا معذور می‌دارد

Ба озори дил зорам машав моил ки дар шаб ҳо

به آزار دل زارم مشو مایل که در شب‌ها

Ба оҳу нолаи табъи нозанинатро ниёзорад

به آه و ناله طبع نازنینت را نیازارد

Ту оташи пораи ман хору хаси қурби ту чун хоҳам

تو آتش‌پاره من خار و خس قرب تو چون خواهم

Чаҳ ранҷам аз рақибгар марои пеш ту нагузорад

چه رنجم از رقیب گر مرا پیش تو نگذارد

Дилам то зинда бошад кор ӯ ин бас ки ҳрдми ҷон

دلم تا زنده باشد کار او این بس که هردم جان

зи лабҳои ту бастанд ба чашмон ту бисипорад

ز لب‌های تو بستاند به چشمان تو بسپارد

намедонам чаҳ бахтаст ин ки дил дар мазраъ ҳастӣ

نمی‌دانم چه بختست این که دل در مزرع هستی

Надорад баҳраи ғайр аз таъассуф ҳарчӣ май корд

ندارد بهره غیر از تأسف هرچه می‌کارد

Фузулии гирд кӯяш мекунад шаб то саҳари афғон

فضولی گرد کویش می‌کند شب تا سحر افغان

Ба умедӣ ки ӯро аз сегон хеши бишуморад

به امیدی که او را از سگان خویش بشمارد