Ҷои мо кӯй ту хоҳад буд то хоҳем буд

جای ما کوی تو خواهد بود تا خواهیم بود

Хок он кӯйемгар сар бар фалаки хоҳем буд

خاک آن کوییم گر سر بر فلک خواهیم بود

Дилбарам Тифласту рӯзи афзӯни ҷамолаши оҳ агар

دلبرم طفلست و روز افزون جمالش آه اگر

Меҳнати ман ҳам бақадр ҳасан ӯ хоҳад фузуд

محنت من هم بقدر حسن او خواهد فزود

Қадар маҳбӯбон намедонад касе беҳтари зи мо

قدر محبوبان نمی داند کسی بهتر ز ما

Лек қадар мо намедонанд маҳбӯбон чаҳ суд

لیک قدر ما نمی دانند محبوبان چه سود

Сохт моро давр бо рухсори зарду ашки ол

ساخت ما را دور با رخسار زرد و اشک آل

Зон хати сабзу сари зулфи сияҳи чархи кабӯд

زان خط سبز و سر زلف سیه چرخ کبود

Бар фиканд аз халқи расми саҷдаи бутро рахт

بر فکند از خلق رسم سجده بت را رخت

Рух намӯдӣ бар батон пеши ту воҷиб шуд суҷуд

رخ نمودی بر بتان پیش تو واجب شد سجود

Шавқи зулф ӯ ба доғ дил нарафт аз сина ам

شوق زلف او به داغ دل نرفت از سینه‌ام

Бар наёвард ин ҳамаи оташи азин хошоки дӯд

بر نیاورد این همه آتش ازین خاشاک دود

Солики роҳи адами гаштами бФкри он даҳон

سالک راه عدم گشتم بفکر آن دهان

Ошиқӣ чун ман намеояд фузулӣ дар вуҷӯд

عاشقی چون من نمی‌آید فضولی در وجود