Гар сар Кувайт шавад мадфани пас аз мурдани маро

گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مرا

Кӣ азоби қабр пеш ояд дарон мадфани маро

کی عذاب قبر پیش آید دران مدفن مرا

Чанд бошам дар ҷадал бо худ зи ғам соқӣ биор

چند باشم در جدل با خود ز غم ساقی بیار

Шиша мето раҳанд соъатӣ аз ман маро

شیشه می تا رهاند ساعتی از من مرا

Дӯст чун мехоҳадам расво надорам чора Эй

دوست چون می خواهدم رسوا ندارم چاره ای

намешавам расво чаҳ бок аз таънаи душмани маро

می شوم رسوا چه باک از طعنه دشمن مرا

зи оташи дил чун наме сӯзади равон гуё ки ҳаст

ز آتش دل چون نمی سوزد روان گویا که هست

Устихонҳои бадани фонӯс вааш зоҳни маро

استخوانهای بدن فانوس وش زاهن مرا

Коми ман маънисти неи сӯрати зи Юсуфи талъатон

کام من معنیست نی صورت ز یوسف طلعتان

Ман на ёқӯбам чаҳ завқ аз буии пероҳани маро

من نه یعقوبم چه ذوق از بوی پیراهن مرا

Ханда доранд бе парвои зи осеби хазон

خنده دارند بی پروا ز آسیب خزان

Чун наёяд гиря бар гулҳои ин гулшани маро

چون نیاید گریه بر گلهای این گلشن مرا

Рафт ҷон аз тани бурун тан шуд фузулии хоки раҳ

رفت جان از تن برون تن شد فضولی خاک ره

Ишқ ӯ шуд офати ҷону балои тани маро

عشق او شد آفت جان و بلای تن مرا