Ба ҷони давр аз ту эй шамъ аз ғами шабҳои торами ман

به جان دور از تو ای شمع از غم شب‌های تارم من

Марои шаби гашт аз ғам чанд шабро зинда дорам ман

مرا شب گشت از غم چند شب را زنده دارم من

Муқӣми гӯшаи танҳоӣам , корами фиғон кардан

مقیم گوشهٔ تنهاییم، کارم فغان کردن

Чаҳ ҳоласт ин ки дорам ? дар куҷоем ? дар чаҳ корами ман ?

چه حالست این که دارم؟ در کجایم؟ در چه کارم من؟

Турои манъ аз рух ӯ кардаам эй мардуми дида

ترا منع از رخ او کرده‌ام ای مردمِ دیده

Ба рӯят чун гушойами чашм ? аз ту шармсорами ман

به رویت چون گشایم چشم؟ از تو شرمسارم من

Нашуд зоили зи ман он беқарорӣ дар ғами ишқат

نشد زایل ز من آن بی‌قراری در غمِ عشقت

Ғами ишқ ту шуд афзӯн вале дар як қарорами ман

غم عشق تو شد افزون ولی در یک قرارم من

Гар аз назораам бад мебарӣ магушо ниқоб аз рух

گر از نظاره‌ام بد می‌بری مگشا نقاب از رخ

Чаҳ суд аз манъи ман дар диданат бе ихтиёрами ман

چه سود از منع من در دیدنت بی‌اختیارم من

зи ҳолами мардуми соҳиб назар доранд огоҳӣ

ز حالم مردم صاحب‌نظر دارند آگاهی

Чаҳ медонанд бе дардони хароби чашми ёрами ман

چه می‌دانند بی‌دردان خراب چشم یارم من

Ба оби дидаи таскини ҳарорат чун даҳуми худ ро

به آب دیده تسکین حرارت چون دهم خود را

Фузулии куштаи лаъл батон глъзорми ман

فضولی کشتهٔ لعلِ بُتانِ گلعذارم من