Серум хокӣаст баъд аз рафтанат дар раҳгузари монда

سرم خاکیست بعد از رفتنت در رهگذر مانده

На чашмонанд бар хок аз қадамҳояти асари монда

نه چشمانند بر خاک از قدمهایت اثر مانده

Ман аз дили доштами чашм аз ҷигари идрори хӯн хӯрдан

من از دل داشتم چشم از جگر ادرار خون خوردن

Чаҳ бошад ҳоли мо ин дам ки неи дил на ҷигари монда

چه باشد حال ما این دم که نی دل نه جگر مانده

Сухан бо ман наме гӯйии зи хомӯшяти ҳайронам

سخن با من نمی گویی ز خاموشیت حیرانم

Туе ин бо хаёлӣ аз туами пеши назари монда

تویی این با خیالی از توام پیش نظر مانده

Чу гаштам аз ҳамаи тадбирҳо дар дафъи ғами оҷиз

چو گشتم از همه تدبیرها در دفع غم عاجز

Аҷал бигирифт домонам ки тадбир дигар монда

اجل بگرفت دامانم که تدبیر دگر مانده

На ман танҳо шудам дар ишқи он зебои писари маҳзун

نه من تنها شدم در عشق آن زیبا پسر محزون

Дарин байти алҳзни ёқӯби ҳам давр аз писари монда

درین بیت الحزن یعقوب هم دور از پسر مانده

Сӯии ман роҳи пурсидаи бало чун роҳ гум карда

سوی من راه پرسیده بلا چون راه گم کرده

Зада ғами даст дар домони ман ҳар ҷо ки дармонда

زده غم دست در دامان من هر جا که درمانده

Фузулӣ нестам қонеъи бик дидани азу аммо

فضولی نیستم قانع بیک دیدن ازو اما

Чаҳ созами чора аз умрӣ ки дорам зини қадари монда

چه سازم چاره از عمری که دارم زین قدر مانده