Гар набошад қайди он гесуии хам бар хами маро

گر نباشد قید آن گیسوی خم بر خم مرا

Кӣ бсд занҷир битавон дошт дар олами маро

کی بصد زنجیر بتوان داشت در عالم مرا

Бо хаёли он парӣ ху кардаам носеҳ бирав

با خیال آن پری خو کرده ام ناصح برو

Хуш намеояд мулоқот банӣ одами маро

خوش نمی آید ملاقات بنی آدم مرا

На манам беғам на ғам бе ман дамии эзади магар

نه منم بی غم نه غم بی من دمی ایزد مگر

Офарид аз баҳри ман ғамроу баҳри ғами маро

آفرید از بهر من غم را و بهر غم مرا

Белаб мегаван он глрх намеёбам фараҳ

بی لب میگون آن گلرخ نمی یابم فرح

Гар шавад ҷамшеди соқӣ май зи ҷоми ҷами маро

گر شود جمشید ساقی می ز جام جم مرا

Гарчи дорам ҷисмӣ аз савдои зулфати нотавон

گرچه دارم جسمی از سودای زلفت ناتوان

Ман ҳилол авҷ савдоем на бинӣ кам маро

من هلال اوج سودایم نه بینی کم مرا

Кӯи ситамкорӣ ки аз ғам бар дилами доғӣ наад

کو ستمکاری که از غم بر دلم داغی نهد

Дил гирифт Эй ҳамнишин аз хотири хуррами маро

دل گرفت ای همنشین از خاطر خرم مرا

Нола дорад фузулии дард сар ме оварад

ناله دارد فضولی درد سر می آورد

Рӯз танҳоӣ намехоҳам шавад ҳамдами маро

روز تنهایی نمی خواهم شود همدم مرا