Гар гурезам дам бидам бар оташи дили дидаи об

گر گریزم دم بدم بر آتش دل دیده آب

Бар чунин сӯзӣ ки дил дорад кӣ оради синаи тоб

بر چنین سوزی که دل دارد کی آرد سینه تاب

Бугсал эй сояи зи ман тобии надорӣ бар ҷафо

بگسل ای سایه ز من تابی نداری بر جفا

Май гурезӣ бар тугар теғӣ кашад он офтоб

می گریزی بر تو گر تیغی کشد آن آفتاب

То набинад офтоби оризашро соя ам

تا نبیند آفتاب عارضش را سایه ام

Аз ҳасади худро миёни ин ва он кардам ҳиҷоб

از حسد خود را میان این و آن کردم حجاب

Дар ниқоби он рӯй ва ман бо оҳи дил дар ҳайратам

در نقاب آن روی و من با آه دل در حیرتم

Дар миёни ин ду оташ чун наме сӯзади ниқоб

در میان این دو آتش چون نمی سوزد نقاب

Ним бсмл кардау домани з хӯнам ме кашад

نیم بسمل کرده و دامن ز خونم می کشد

Ман аз ӯ дар изтиробам ӯ зи ман дар иҷтиноб

من از او در اضطرابم او ز من در اجتناب

Оташаст он шӯх ва ман шамъи шабистони бало

آتش است آن شوخ و من شمع شبستان بلا

Гар равад меРом гар ояд сӯзи дам бо сад азоб

گر رود میرم گر آید سوز دم با صد عذاب

Сӯхти оҳами чархро ман мехӯрам хуноби азу

سوخت آهم چرخ را من می خورم خوناب ازو

Нест ҷузи хунобаи оташро насибӣ аз кабоб

نیست جز خونابه آتش را نصیبی از کباب

Мардуми чашмам фузулӣ шуд сияҳи пӯш аз азо

مردم چشمم فضولی شد سیه پوش از عزا

Ғолибан шуд куштаи теғи сҳр дар дидаи хоб

غالبا شد کشته تیغ سهر در دیده خواب