Дӯш чу шуд бар сарири чархи мудаввар
دوش چو شد بر سریر چرخ مدور
Моҳи фалаки ҷонишини меҳри мунаввар
ماه فلک جانشین مهر منوّر
Турфа ғизолам расед масту ғзлхўон
طرفه غزالم رسید مست و غزلخوان
Бофта аз анбараш ба моҳи ду чанбар
بافته از عنبرش به ماه دو چنبر
Таъбия кардаст гуфтӣ аз дар шухӣ
تعبیه کردست گفتی از در شوخی
Моҳи мунаввар ба чини машки мудаввар
ماه منور به چین مشک مدور
Ғарраи ғрор ӯ ба турраи таррор
غرّهٔ غَرّار او به طرهٔ طرّار
Қурсаи кофури бад ба таблаи анбар
قرصهٔ کافور بد به طبلهٔ عنبر
ё на ту гуфтӣ згрди мавкиби доро
یا نه تو گفتی زگرد موکب دارا
Гӯша абрӯ намӯд теғи Сикандар
گوشهٔ ابرو نمود تیغ سکندر
Тофтаи рӯйиш ба зери бофтаи мӯяш
تافته رویش به زیر بافته مویش
Бар сифати зулфиқор дар дили кофар
بر صفت ذوالفقار در دل کافر
Гуфта чаҳ хусбӣ зи ҷои хез ва бипаймоӣ
گفته چه خسبی ز جای خیز و بپیمای
Бода ӣӣ аз рангу бӯ чу лолаи аҳмар
بادهیی از رنگ و بو چو لالهٔ احمر
Бодае ар фии алмисл ба санг битобад
باده ای ار فیالمثل به سنگ بتابد
Гӯйӣ бурҷаст аз он шарораи озар
گویی برجست از آن شرارهٔ آذر
То шавадам бози чеҳра чун пари товус
تا شودم باز چهره چون پر طاووس
Аз гулӯии бт ба зери хӯни кабӯтар
از گلوی بط به زیر خون کبوتر
Гуфтамаш эй тарки сода бода ҳаромаст
گفتمش ای ترک ساده باده حرامست
Хотир бар тарки хамри дори мухаммир
خاطر بر ترک خمر دار مخمّر
Гуфт чаҳ ронӣ сухан ндонӣ фардо
گفت چه رانی سخن ندانی فردا
Ҳарчӣ хато аз ато бубахшад довар
هرچه خطا از عطا ببخشد داور
Рақс кунад аз нишоти солеҳу толҳ
رقصکند از نشاط صالح و طالح
Ваҷд кунад бар бисоти муъмину кофар
وجد کند بر بساط مومن و کافر
Халқи ҷаҳонро ду ъшртст ва ду шодӣ
خلق جهان را دو عشرتست و دو شادی
Аҳли замонро ду зинатаст ва ду зевар
اهل زمان را دو زینتست و دو زیور
Шодии омии зи баҳри ҳидркрор
شادی عامی ز بهر حیدرکرار
Ъушрати хосии зи чеҳри хусрави сафдар
عشرت خاصی ز چهر خسرو صفدر
Он шудаи қоими мақоми моҳи рисолат
آن شده قایم مقام ماه رسالت
Ин шудаи нойиби мноби шоҳи фалаки фар
این شده نایب مناب شاه فلک فر
Гуфтамаш астори ин кноит баргир
گفتمش اَستار این کنایت برگیر
Гуфтамаш асрори ин ҳикояти бшмр
گفتمش اسرار این حکایت بشمر
Ҳол мсмӣ бигӯ з тасмия бигурез
حال مسمی بگو ز تسمیه بگریز
Ҳал муаммо бикун зтъмиаҳ бигузар
حل معما بکن زتعمیه بگذر
Гуфт ки фардои магар на ид ғадираст
گفت که فردا مگر نه عید غدیرست
Идии бодаш чу буии авди муаттар
عیدی بادش چو بوی عود معطر
ди р ба чунин рӯзӣ аз ҷҳози ҳиўнон
در به چنین روزی از جهاز هیونان
Сохт ншстнгҳии расӯли мутаҳҳар
ساخت نشستنگهی رسول مطهر
. Гирди ваии анбӯҳ аз муҳоҷиру ансор
.گرد وی انبوه از مهاجر و انصار
Фавҷӣ чун мавҷи баҳр беҳад ва бе мар
فوجی چون موج بحر بیحد و بیمر
Хираду калони хубу зишти бандау озод
خرد و کلان خوب و زشت بنده و آزاد
Перу ҷавони шайху шоби манъаму мтр
پیر و جوان شیخ و شاب منعم و مطر
Буришаду гуфтои аласти аввалии мнкм
برشد و گفتا الست اولی منکم
Гуфтанд ореи зи мо ба мое беҳтар
گفتند آری ز ما به مایی بهتر
ди сети алиро сипас гирифту броФрохт
دست علی را سپس گرفت و برافراخت
Қутби ҳудоро падед шуд хати меҳвар
قطب هدی را پدید شد خط محور
Гуфт ки эй халқ бингаред тнотн
گفتکه ای خلق بنگرید تناتن
Гуфт ки эй қавми бишанведи саросар
گفت که ای قوم بشنوید سراسر
Ҳркши мавлои манам ълиш мавлост
هرکش مولا منم علیش مولاست
ӯст пас аз ман ба халқи Сайиду сарвар
اوست پس از من به خلق سید و سرور
Ёрб хории даҳ онкӣ ӯро душман
یارب خواری ده آنکه او را دشمن
Ёрб ёрӣ кун онкӣ ӯро ёвар
یارب یاری کن آنکه او را یاور
Ҳурмати ин рӯи зро се рӯзи паёпай
حرمت این روز را سه روز پیاپی
Бугзарад аз ҷурми халқи холиқи Акбар
بگذرد از جرم خلق خالق اکبر
Шодии дигари азин дараст ки фардо
شادی دیگر ازین در است که فردا
Шоҳи Фаридаи рн бар офтоб занад бар
شاه فریدهرن بر آفتاب زند بر
Теғии каш подшоҳ карда аноят
تیغی کش پادشاه کرده عنایت
Рости ҳамоили намоядаш чу ду пайкар
راست حمایل نمایدش چو دو پیکر
Теғии конро шаҳ аз миёни бигушода
تیغی کان را شه از میان بگشاده
ӯ ба камари устувори бандад эдар
او بهکمر استوار بندد ایدر
Теғии лоғартар аз хаёли муҳандис
تیغی لاغرتر از خیال مهندس
Теғии нофизтар аз қазои муқаддар
تیغی نافذتر از قضای مقدّر
Теғии дркоми хасми заҳри муҷассам
تیغی درکام خصم زهر مجسم
Теғӣ дар рӯзи разми марги мусаввир
تیغی در روز رزم مرگ مصوّر
Ҷавҳари он теғ бар саҳифаи он теғ
جوهر آن تیغ بر صحیفهٔ آن تیغ
Мўрчгоннд дар муҳӣти шиновар
مورچگانند در محیط شناور
ДрклФ хусрав бигӯямат ба чаҳ монад
درکلف خسرو بگویمت به چه ماند
Равад рӯи рони даркинории баҳри муқаъар
رود روران درکنار بحر مقعر
Дркмр шоҳ лоғараст ва аҷаб нест
درکمر شاه لاغرست و عجب نیست
Моҳ бакоҳад зи қурби хусрави ховар
ماه بکاهد ز قرب خسرو خاور
Ҳурмати шаҳро раво буд ки бабўсад
حرمت شه را روا بود که ببوسد
Сафҳаи он теғро хдиўи диловар
صفحهٔ آن تیغ را خدیو دلاور
Варна надидам ки каси намояди маъҷун
ورنه ندیدم که کس نماید معجون
Судаи алмосро ба қанди мукаррар :
سودهٔ الماس را به قند مکرر:
ё нишнидам ки ҳичгаҳи малики аламут
یا نشنیدمکه هیچگه ملکالموت
Ғӯта занад андари оби чашмаи кавсар
غوطه زند اندر آب چشمهٔ کوثر
Теғ ки бояд ҳаме ба заҳраш олуд
تیغ که باید همی به زهرش آلود
Шоҳаш олӯда дорад аз чаҳ ба шукр
شاهش آلوده دارد از چه به شکر
Неи не аз он теғ подшоҳ бабўсад
نینی از آن تیغ پادشاه ببوسد
Тоаш мурассаъ кунад ба лؤлؤу гавҳар
تاش مرصعکند به لؤلؤ و گوهر
Гуфтамаш эй шӯхи азин иборати ширин
گفتمش ای شوخ ازین عبارت شیرین
Шӯри броўи радӣ аз равони суханвар
شور برآوردی از روان سخنور
Лек марои айши талхи гашт аз ирок
لیک مرا عیش تلخ گشت از یراک
Кунад забонам ба мадҳи шоҳи Музаффар
کند زبانم به مدح شاه مظفر
Гуфт ту имшаб ба айш кӯш ки фардо
گفت تو امشب به عیش کوشکه فردا
Ман бар шаҳи ин қасида хонам аз бар
من بر شه این قصیده خوانم از بر