Мейри замонае ки нагардад марои забон

میر زمانه‌ای که نگردد مرا زبان

Дар коми ҷуз барои саноу дуои ту

در کام جز برای ثنا و دعای تو

эй коши ваъдаҳои ту дрсдқу ростӣ

ای کاش وعده‌های‌تو درصدق و راستی

Будӣ чу шеърҳои ман андари санои ту

بودی چو شعرهای من اندر ثنای تو

Акнӯн марои расида ба хотири латифа Эй

اکنون مرا رسیده به خاطر لطیفه‌ای

Аз ваъдаи дурӯғи кулоҳу қабои ту

از وعدهٔ دروغ کلاه و قبای تو

Ҷовид тока ҳаст ба девони рӯзгор

جاوید تاکه هست به دیوان روزگار

Ному нишони мадҳи ману марҳабои ту

نام و نشان مدح من و مرحبای تو

Ворунаи кулоҳ ки гуфтӣ барои ман

وارونهٔ کلاه که گفتی برای من

Ворунаи қбокаҳи надодӣ барои ту

وارونهٔ قباکه ندادی برای تو

Бигузаштам аз кулоҳу қабо чун шуд он китоб

بگذشتم‌ از کلاه و قبا چون شد آن کتاب

Каш васф кард факи рати мъҷзнмои ту

کش وصف کرد فک‌رت معجزنمای تو

Аъдоат аз ҷафои ту ёрб чаҳ май кашанд

اعدات از جفای تو یارب چه می‌کشند

Гар ин буд вафои ту бо авлиёии ту

گر این بود وفای تو با اولیای تو