Саҳаргаҳи тарки фалаки танг баст хуфтон ро

سحرگه ترک فلک تنگ بست خفتان را

зи хайли зангӣ хол намӯд майдон ро

ز خیل زنگی خال نمود میدان را

Ду чашми ман ба раҳи меҳри осмон ки зи роҳ

دو چشم من به ره مهر آسمان که ز راه

Намӯд моҳи замини чеҳраи дурахшон ро

نمود ماه زمین چهرهٔ درخشان را

Бутам даромад ва чун як чамани бунафша тар

بتم درآمد و چون یک چمن بنفشهٔ تر

Фишонда аз ду тарафи зулфи ънброФшон ро

فشانده از دو طرف زلف عنبرافشان را

Хаттӣ ба гирд лабаш дидам арча дар ҳамаи умр

خطی به‌‌ گرد لبش دیدم ارچه در همه عمر

Надида будам дар шӯраи зори райҳон ро

ندیده بودم در شوره‌زار ریحان را

Арақ нишаста ба рӯйиш чунонкӣ гуфтӣ абр

عرق نشسته به رویش چنانکه گفتی ابر

Фишонда бар рухи гули Қатарҳои борон ро

فشانده بر رخ گل قطرهای باران را

Намӯда чеҳра ва тороҷ карда тоқат ро

نموده چهره و تاراج کرده طاقت را

Гушӯдаи турра ва бар бод дода имон ро

گشوده طرهّ و بر باد داده ایمان را

Дурусти хотири маҷмӯи ман парешон шуд

درست خاطر مجموع من پریشان شد

Аз онкӣ дидам он зулфаки парешон ро

از آنکه دیدم آن زلفک پریشان را

Ду зулф ӯ чу ду зангии ғуломи гаштии гир

دو زلف او چو دو زنگی غلام گشتی گیر

Ки баҳри киштӣ боло зананд домон ро

که بهر کُشتی بالا زنند دامان را

Ҳаме муъоина дидам зи зулфу чеҳра ӯ

همی معاینه دیدم ز زلف و چهرهٔ او

Ки Ҷабраили ҳам оғӯш гашта шайтон ро

که جبرئیل هم‌آغوش گشته شیطان را

Ба мағзами андар аз буии зулфу кокул ӯ

به مغزم اندر از بوی زلف و کاکل او

Гушӯда гуфтӣ аттори машки дукон ро

گشوده گفتی عطار مشک دکان را

Ду чашм ӯ ба забонӣ ки ишқ донаду бас

دو چشم او به زبانی که عشق داند و بس

Сурӯд бо дили ман розҳои пинҳон ро

سرود با دل من رازهای پنهان را

Даруни дидаи ман акс рӯйу қомат ӯ

درون دیدهٔ من عکس روی و قامت او

Ба саҳар таъбия карданд боғу бустон ро

به سحر تعبیه کردند باغ و بستان را

Ду мижааш ҳама борид бар ду чашмами тир

دو مژه‌اش همه بارید بر دو چشمم تیر

Надида будам ингуна тирборон ро

ندیده بودم اینگونه تیرباران را

Замони замон ба дилами мор шавқ мезад неш

زمان زمان به دلم مار شوق می‌زد نیش

Ки як даҳан бимикам ои Ни ду лаъли хандон ро

که یک دهن بمکم آ‌ن دو لعل خندان را

Нафаси нафаси зи ҷунуни нафасам орзӯ ме кард

نفس نفس ز جنون نفسم آرزو می کرد

Ки як ду бӯсаи занами он ду чашми фаттон ро

که یک‌دو بوسه زنم آن دو چشم فتان را

Ман истода дар андеша то чаҳ чора кунам

من ایستاده در اندیشه تا چه چاره کنم

Дили ғарибу тани зору чашми ҳайрон ро

دل غریب و تن زار و چشم حیران را

На ҳолатӣ ки кунам манъи биқрории дил

نه حالتی که کنم منع بیقراری دل

На ҳилтӣ ки кашами даркинории ҷонон ро

نه حیلتی که کشم درکنار جانان را

Ба чоки перҳанаши нарми нарми барадами даст

به چاک پیرهنش نرم نرم بردم دست

Ки рафтаи рафта ба чанг оварам занхдон ро

که رفته رفته به چنگ آورم زنخدان را

зи баҳри онкии магари синааш назора кунам

ز بهر آنکه مگر سینه‌اش نظاره کنم

Ба нӯки нохуни коўидми он гиребон ро

به نوک ناخن کاویدم آن گریبان را

Ба зери чашми сарин сипед ӯ дидам

به زیر چشم سرین سپید او دیدم

Чунонкӣ бинад дарвеши ганҷи султон ро

چنانکه بیند درویش گنج سلطان را

Сухан сариҳ бигӯям дилами ҳаме май хост

سخن صریح بگویم دلم همی می‌خواست

Ки ҷони Фдокнму бӯсами он ду марҷон ро

که جان فداکنم و بوسم آن دو مرجان را

Вале дареғ ки симини рухони ғуломи заранд

ولی دریغ که سیمین‌رخان غلام زرند

Ривоҷ нест ба бозори ҳасанашони ҷон ро

رواج نیست به بازار حسنشان جان را

Ғарази ғулом ман омад бширўори зи роҳ

غرض غلام من آمد بشیروار ز راه

Паии ишора баҳам зад зи даври мижгон ро

پی اشاره بهم زد ز دور مژگان را

Чаҳ гуфт гуфт ки қоонёи бишорати даҳ

چه گفت گفت که قاآنیا بشارت ده

Ки рӯзгори вФокрди аҳду паймон ро

که روزگار وفاکرد عهد و پیمان را

БгФмтш чаҳ бишорат чаҳ рӯй дода чаҳ шуд

بگفمتش چه بشارت چه روی داده چه شد

Магари мадори дигаргунаи гашти даврон ро

مگر مدار دگرگونه گشت دوران را

Бигуфт оре бархез рӯз таҳният аст

بگفت آری برخیز روز تهنیت است

Ба шавқи шеъри барангези табъи Касалон ро

به شوق شعر برانگیز طبع کسلان را

Ба интизори чунин рӯз шуд се сол ки ту

به انتظار چنین روز شد سه سال که تو

Ба ҷони харидии чандини ҳазор хусрон ро

به جان خریدی چندین هزار خسران را

Амир девон шуд марзбони хиттаи Форс

امیر دیوان شد مرزبان خطهٔ فارس

Ба мадҳаши азгҳри окандаи сози девон ро

به مدحش ازگهر آکنده ساز دیوان را

Чу ин шунидам аз шавқу ваҷди брҷстм

چو این شنیدم از شوق و وجد برجستم

Чунонкии тораки ман суди сақфи айвон ро

چنانکه تارک من سود سقف ایوان را

Ҳаме чаҳ гуфтам гуфтам сипоси яздон ро

همی چه گفتم گفتم سپاس یزدان را

Ки дод фари иёлати амири девон ро

که داد فر ایالت امیر دیوان را

Ба ҳукми шоҳи барангехт бар иёлати Форс

به حکم شاه برانگیخت بر ایالت فارس

Ҷаноби мейри аҷали мирзои набии хон ро

جناب میر اجل میرزا نبی خان را

Бузургвори амӣрӣ ки бокифоят ӯ

بزرگوار امیری که باکفایت او

Ба обгинаи тавон хрдкрди санадон ро

به آبگینه توان خردکرد سندان را

Ҳужабри Зуҳраи далерӣ ки бо ҳимоят ӯ

هژبر زهره دلیری که با حمایت او

Ба дашти бшкрди оҳӯи паланги ғжмон ро

به دشت بشکرد آهو پلنگ غژمان را

Қазост ҳукмаш аз он назм дода гетӣ ро

قضاست حکمش از آن نظم داده گیتی را

Фаност теғаш аз он тизкрдаҳи дандон ро

فناست تیغش از آن تیزکرده دندان را

Синон ӯ ҳамаи морон фитна хӯрд магар

سنان او همه ماران فتنه خورد مگر

Халифааст Асоӣ кулем умрон ро

خلیفه است عصای کلیم عمران را

Ба бодпо чу нишинад ба разми пиндорӣ

به بادپا چو نشیند به رزم پنداری

Аннани бод ба чангаст мари сулаймон ро

عنان باد به چنگست مر سلیمان را

Бидон расида ки бо рои гетии афрӯзаш

بدان رسیده که با رای گیتی‌ افروزش‌

Ба меҳр ва ма набӯд эҳтиёҷи гиҳон ро

به مهر و مه نبود احتیاج گیهان را

зи бскаҳ дару гуҳари рехти ҷӯад ӯ бар хок

ز بسکه درّ و گهر ریخت جود او بر خاک

зи хок раҳ нашносад дар Аммон ро

ز خاک ره نشناسد در عمان را

Кунад чу бо кафи зрбхши ҷо ба кӯҳаи Рахш

کند چو با کف زربخش جا به کوههٔ رخش

Ба кӯҳи ҷўдии бенанди абри Нитсаон ро

به کوه جودی بینند ابر نیسان را

Зиҳии вуҷӯди тўкодроки одамии зин беш

زهی وجود توکادراک آدمی زین بیش

Шинохт май натавонади атои яздон ро

شناخت می‌نتواند عطای یزدان را

зи баҳр онкӣ шавад чун ту тинатии мавҷӯд

ز بهر آنکه شود چون تو طینتی موجود

Худоӣ аз ду ҷаҳони баргузеди инсон ро

خدای از دو جهان برگزید انسان را

Ббўӣ онкӣ шавад мехи наъли тавсани ту

ببوی آنکه شود میخ نعل توسن تو

Фалак чу тоҷ ба сар барниҳод кайвон ро

فلک چو تاج به سر برنهاد کیوان را

Нахусти ҷӯади турои офариди борхдоӣ

نخست جود ترا آفرید بارخدای

Қувои ғозиаҳ зон пас бидод ҳайвон ро

قوای غاذیه زان پس بداد حیوان را

Ба Авни лангари ҳзми ту нохудо дар баҳр

به عون لنگر حزم تو ناخدا در بحر

Фурӯи нишонд дар рӯзи боди тӯфон ро

فرو نشاند در روز باد طوفان را

Куҷои саҳоби сахои ту жолаи ангезад

کجا سحاب سخای تو ژاله انگیزد

Муҳӣти вор ба мавҷ оварад биёбон ро

محیط‌وار به موج آورد بیابان را

Чу рӯзномаи хилқати нигошти калаки қазо

چو روزنامهٔ خلقت نگاشت کلک قضا

Ба номи неки ту зинат фузуд унвон ро

به‌نام نیک تو زینت فزود عنوان را

Хдиўро чу ту Фрмонбрӣ буд зонрў

خدیو را چو تو فرمانبری بود زانرو

Ғуломи хеши намояди хитоби хоқон ро

غلام خویش نماید خطاب خاقان را

Спҳргрдон дар чанбари итоати тест

سپهرگردان در چنبر اطاعت تست

Чунонкӣ гӯй мутӣъаст хами чавгон ро

چنانکه گوی مطیعست خمّ چوگان را

Бузургвори амирои расидаи вақт ки ман

بزرگوار امیرا رسیده وقت که من

Ғуломи худ шимурами офтоби тобон ро

غلام خود شمرم آفتاب تابان را

зи ҳиммати ту чунон номи ман баланд шавад

ز همت تو چنان نام من بلند شود

Ки брФшонм бар на сипеҳри домон ро

که برفشانم بر نُه سپهر دامان را

Ба мавкиби ту ҷнибти кашон ба Форси рӯм

به موکب تو جنیبت کشان به فارس روم

Лаҷом зар фиканам бар ба фарқи икрон ро

لجام زر فکنم بر به فرق یکران را

зи глрхони причҳраҳи маҳфилии созам

ز گلرخان پریچهره محفلی سازم

Ки кас набинад азин пас биҳишти ризвон ро

که کس نبیند ازین پس بهشت رضوان را

Гуҳӣ бичинам аз рӯй ин шақоӣқ ро

گهی بچینم از روی این شقایق را

Гуҳии ббўим аз буии он замирон ро

گهی ببویم از بوی آن ضمیران را

Гуҳии бубинами сад раҳ ба як назари ин ро

گهی ببینم صد ره به یک نظر این را

Гуҳӣ бабўсам сад ҷо ба як нафаси он ро

گهی ببوسم صد جا به ‌یک نفس آن را

зи васли хубон дар ҳар чаҳор фасли ҷаҳон

ز وصل خوبان در هر چهار فصل جهان

Шубону рӯзон бустон кунам шабистон ро

شبان و روزان بستان کنم شبستان را

Чунон ба мадҳи ту ҳар дами навоеи оғозам

چنان به مدح تو هر دم نوایی آغازم

Ки ғайрат ояд бар ман ҳазордастон ро

که غیرت آید بر من هزاردستان را

Згўҳрӣ ки ба мадҳи ту пурвирди хирадам

زگوهری که به مدح تو پرورد خِرَدم

Гўожаҳи ронами прўрдҳои Аммон ро

گواژه رانم پروردهای عمان را

Ҳамора то зи бути содау бти бода

هماره تا ز بت ساده و بط باده

Самоъу ваҷд буд хотири схндон ро

سماع و وجد بود خاطر سخندان را

Бақои умри ту то он замон ки борхдоӣ

بقای عمر تو تا آن زمان که بارخدای

Баҳами навардади тӯмори даври даврон ро

بهم نوردد طومار دور دوران را