Ин торами фархунда ки пайдост збидо

این طارم فرخنده که پیداست زبیدا

Болотар ва волотар аз ин гунбади хзро

بالاتر و والاتر از این گنبد خضرا

Гар худ замӣаст аз чаҳ фалак дорад дар зер

گر خود زمی است از چه فلک دارد در زیر

Вари худ фалакаст аз чаҳ замин дорад боло ?

ور خود فلک است از چه زمین دارد بالا؟

Чархӣаст ки сайраши ҳама бар моҳи змоҳӣ

چرخی است که سیرش همه بر ماه زماهی

Силӣаст ки мавҷаши ҳама , баробари зи дарё

سیلی است که موجش همه، برابر ز دریا

Силӣ ки сипорад ба фалаки пайкари хуршед

سیلی که سپارد به فلک پیکر خورشید

Сирӣ ки нагорд ба замини Зуҳраи Заҳро

سیری که نگارد به زمین زهره زهرا

Ояд ҳама зон ахтари рухшандаи сайёр

آید همه زان اختر رخشنده سیار

Зояд ҳамаи зини гавҳари арзандаи як то

زاید همه زین گوهر ارزنده یک تا

Маи ораду ахтар чу кунад майл ба ҳар сӯ

مه آرد و اختر چو کند میل به هر سو

Зари бораду зевар чу кашад хайл ба ҳар ҷо

زر بارد و زیور چو کشد خیل به هر جا

Хуршед ҷаҳон гардад азуи тирау пинҳон

خورشید جهان گردد ازو تیره و پنهان

Хуршед шаҳон ояд азуи равшану пайдо

خورشید شهان آید ازو روشن و پیدا

Андари дили ин гирд бар афрӯзади гўӣӣ

اندر دل این گرد بر افروزد گوئی

Нурӣ ки фурӯзон шуда бар синаи сино

نوری که فروزان شده بر سینه سینا

Ман худ ба аёни байнами имрӯзи дарин дашт

من خود به عیان بینم امروز درین دشت

Розӣ ки шунидам ба хабар аз шаби усаро

رازی که شنیدم به خبر از شب اسرا

ё мавкиби масъӯд вале аҳди дарин рӯз

یا موکب مسعود ولی عهد درین روز

Бар харгаҳ олӣ расад аз даргаи аъло

بر خرگه عالی رسد از درگه اعلا

Бози омада бо коми дил аз каъбаи мақсӯд

باز آمده با کام دل از کعبه مقصود

Чун хоҷаи ҷину башар аз масҷиди ақсо

چون خواجه جن و بشر از مسجد اقصا

Зон дашти ҳамаи асб ва савораст саросар

زان دشت همه اسب و سوارست سراسر

Зон шаҳри ҳамаи нақш ва нигораст саропо

زان شهر همه نقش و نگارست سراپا

Дашт аз так асбону саворони диловар

دشت از تک اسبان و سواران دلاور

Шаҳр аз қади раънои ҷавонони длоро

شهر از قد رعنای جوانان دلارا

Хулдӣ аст биёроста дар соҳати гетӣ

خلدی است بیاراسته در ساحت گیتی

Чархӣаст ба пои хостаҳ аз маркази ғбро

چرخی است به پا خاسته از مرکز غبرا

Афрӯхтаи зини чархи басии Зуҳрау парвин

افروخته زین چرخ بسی زهره و پروین

Афрохта зон хулди басии сидрау тӯбо

افراخته زان خلد بسی سدره و طوبی

Ҳар сӯнигарӣ моҳии оростаи брзин

هر سو نگری ماهی آراسته برزین

Ҳар ҷои гузарии сарвии пероста бар по

هر جا گذری سروی پیراسته بر پا

Гули раведу сарви имрӯз дар кӯчау барзан

گل روید و سرو امروز در کوچه و برزن

Ма пуеду меҳри имрӯз бар пуштау саҳро

مه پوید و مهر امروز بر پشته و صحرا

Меҳру мау парвини ҳама дар ҷавшани фӯлод

مهر و مه و پروین همه در جوشن فولاد

Сарву гулу насрини ҳама дар ҷомаи дебо

سرو و گل و نسرین همه در جامه دیبا

Дебои ҳамаи зеботар аз астбрқи ҷинат

دیبا همه زیباتر از استبرق جنت

Ҷавшани ҳамаи равшантар аз ойинаи Байзо

جوشن همه روشن تر از آئینه بیضا

Як қавми гузидаи сарангушти таҳайюр

یک قوم گزیده سرانگشت تحیر

Як қавми гузидаи лаби девори тамошо

یک قوم گزیده لب دیوار تماشا

Як қавми ҳамеи омада аз дашт ба харгоҳ

یک قوم همی آمده از دشت به خرگاه

Як қавми ҳамеи омада аз шаҳр ба саҳро

یک قوم همی آمده از شهر به صحرا

Бо бахт ҳаме гуфтам : к-эии Рӯсияи охир

با بخت همی گفتم: کای روسیه آخر

То кӣ з ту бошам ман дармондау дрўо

تا کی ز تو باشم من درمانده و دروا

Ман аз ту , ба ранҷи андар ва дар савмиъаи зоҳид

من از تو، به رنج اندر و در صومعه زاهد

Имрӯз ба рақси андар ва дар мадрисаи мулло

امروز به رقص اندر و در مدرسه ملا

Гуфт : ин гунаҳ аз тест ки гӯйанд туро нест

گفت: این گنه از تست که گویند ترا نیست

Дар гуфт бад аз арзи худ андешау парво

در گفت بد از عرض خود اندیشه و پروا

Гуфтам : ба малик , гуфтанд гуфт : оре ва гуфтам :

گفتم: به ملک، گفتند گفت:آری و گفتم:

Оўх ки шудам кушта ба коми дили аъдо

آوخ که شدم کشته به کام دل اعدا

Гуфт : аз чаҳ ҳаросӣ ки шаҳи одили ҳаргиз

گفت: از چه هراسی که شه عادل هرگز

Беҳуҷҷат қотеъ накушуд теғ , биёсо

بی حجت قاطع نکشد تیغ، بیاسا

Гуфтам : на ҳаросами зи каси алои ту ва гарна

گفتم: نه هراسم ز کس الا تو و گرنه

Нутқи ману тақрири ҳҷокў , кӣ , ҳошо

نطق من و تقریر هجاکو، کی، حاشا

Гуфт : азмн агар бими ҳаме дорӣ бигурез

گفت: ازمن اگر بیم همی داری بگریز

Гуфтам : ба куҷо ? гуфт : ба хок дар , доро

گفتم: به کجا؟گفت: به خاک در، دارا

Аббоси шаҳи он хусрави фархунда каз оғоз

عباس شه آن خسرو فرخنده کز آغاز

Ҳам ёвари дайни омада , ҳам довари дунё

هم یاور دین آمده، هم داور دنیا

Онк аз асари тарбияташи хезаду резад

آنک از اثر تربیتش خیزد و ریزد

Аз абри нам , аз лаҷа ӣам , лўлўи лоло

از ابر نم، از لجه یم، لولو لالا

Ваон каз назар мкрмтш ояд ва зояд

وان کز نظر مکرمتش آید و زاید

Аз рузи ънб , аз об ънб нашоҳ саҳбо

از رز عنب، از آب عنب نشاه صهبا

Ҳар ҷои зи ҳадисаш суханӣ уфтад хезад

هر جا ز حدیثش سخنی افتد خیزد

Аз хоки не , аз не , шукр , аз шукр , ҳалво

از خاک نی ، از نی، شکر ، از شکر، حلوا

Гар партав лутфаш набӯд бор вар ояд

گر پرتو لطفش نبود بار ور آید

Кӣ шох ба гул , ток ба мл , хор ба хурмо ?

کی شاخ به گل، تاک به مل، خار به خرما؟

Вари қӯт ҳукмаш набӯд ҷилва гар ояд

ور قوت حکمش نبود جلوه گر آید

Кӣ оинаи софӣ аз сахраи смо

کی آینه صافی از صخره صما