Ҷалоир ғам махӯр чун шаҳ Карим аст

جلایر غم مخور چون شه کریم است

Тугар як заррае , лутфаш ъмим аст

تو گر یک ذره ای، لطفش عمیم است

Дуояши зикр лаб кун субҳ то шом

دعایش ذکر لب کن صبح تا شام

Саноӣ ӯ туро ширин кунад ком

ثنای او ترا شیرین کند کام

Худовандо ба ҳақи зот бе чун

خداوندا به حق ذات بی چون

Ки то дар гардишаст ин чархи гардун ,

که تا در گردش است این چرخ گردون

Кунӣ ҳосили ҳамаи омол ӯ ро

کنی حاصل همه آمال او را

Мусоиди бахт ва ҳам иқбол ӯ ро

مساعد بخت و هم اقبال او را

Ҳасудашро худоё дар ба дар кун

حسودش را خدایا در به در کن

Ба зиллати қӯт ӯ хӯн ҷигар кун

به ذلت قوت او خون جگر کن

Гирифтам ҳамду наъту шоҳ аз сар

گرفتم حمد و نعت و شاه از سر

Бақояши хостам аз ҳии довар

بقایش خواستم از حی داور

Пай мақсӯд рафтам сӯии бозор

پی مقصود رفتم سوی بازار

Баровардӣ бишуд бар харҷи анбор

برآوردی بشد بر خرج انبار

Чаҳ баъзе қарзу харҷи дигарам буд

چه بعضی قرض و خرج دیگرم بود

Ки бояд бар ду сад он қадари афзуд

که باید بر دو صد آن قدر افزود

Ҳар он асбобу амволӣ ки будам

هر آن اسباب و اموالی که بودم

Ба нозили қӣматӣ байъаш намудем

به نازل قیمتی بیعش نمودم

Бидодам қарзи мардум аз кам ва беш

بدادم قرض مردم از کم و بیش

Ки берун оем аз ин ҳавлу ташвиш

که بیرون آیم از این هول و تشویش

Фиристам бар Ироқи атфоли дигар

فرستم بر عراق اطفال دیگر

Ҷалоири зодаҳои зору музтар

جلایر زاده‌های زار و مضطر

Талоқи завҷа табриз дода

طلاق زوجه تبریز داده

Нашуд розӣ равад бо бандаи зода

نشد راضی رود با بنده زاده

Тадорук аз каму бешӣ ба мақдӯр

تدارک از کم و بیشی به مقدور

Намудем аз барои ин раҳи давр

نمودم از برای این ره دور

Расед анъоми шаҳи зодаи Муҳамад

رسید انعام شهزاده محمد

Ки бодои ҳофизаши яздони з ҳар бад

که بادا حافظش یزدان ز هر بد

Талаб кардам ду саҳми анъоми дигар

طلب کردم دو سهم انعام دیگر

Ки зод раҳ кунад ин зори музтар

که زاد ره کند این زار مضطر

БгФтндм ба хуй гашта ҳавола

بگفتندم به خوی گشته حواله

Вусӯлаш гар кунӣ бо оҳу нола

وصولش گر کنی با آه و ناله

Намудем арз дар хуй нест пӯлӣ

نمودم عرض در خوی نیست پولی

Знндми ҳам чу Тифлон аз чаҳ гӯлӣ ?

زنندم هم چو طفلان از چه گولی!

Амирзодаҳ ба назд шоҳи рафта

امیرزاده به نزد شاه رفته

Наёяд ӯ ба хуии ин моҳу ҳафта

نیاید او به خوی این ماه و هفته

Рафиқон чу раванд май монами он ҷо

رفیقان چو روند می‌مانم آنجا

Вусӯлаш кӣ шавад ? хуй ҳаст бе ҷо

وصولش کی شود؟ خوی هست بیجا

Ки мирзои Мӯсои хони мейри ҳоҷи ҳуҷҷоҷ

که میرزا موسی خان میر حاج حجاج

Раванд аз хуии ҳамаи аФўоҷи аФўоҷ

روند از خوی همه افواج افواج

Ҷалоир монад он ҷои зору ҳайрон

جلایر ماند آنجا زار و حیران

Чаҳ хоҳад кард бо ҳоли парешон ?

چه خواهد کرد با حال پریشان؟

Бифармуданд кун мавқуфи имсол

بفرمودند کن موقوف امسال

Ба ҳаҷи ояндаи рӯ бо молу амвол

به حج آینده رو با مال و اموال

Махӯр ғами он чаҳ нозил байъ кардӣ

مخور غم آنچه نازل بیع کردی

Музоъафи шаҳи расонад , нест дардӣ

مضاعف شه رساند، نیست دردی

Ҳамин анъоми гиру хизмати шоҳ

همین انعام گیر و خدمت شاه

Равони шӯ , кори ту , гардӣда дили хоҳ

روان شو، کار تو گردیده دلخواه

Чаҳ фармӯдаи ҷалоирро шаҳ аз ҷӯад

چه فرموده جلایر را شه از جود

Кунӣ розӣ фиристӣ хизматами зуд

کنی راضی فرستی خدمتم زود

Ки саг кам барда дар нахҷӣри гоҳаш

که سگ کم برده در نخجیرگاهش

Тўӣӣ чун сайди афкани клби роҳаш

توئی چون صید افکن کلب راهش

Шикорасту вуҷӯд ту зарураст

شکارست و وجود تو ضرورست

Ки клби пиргоҳӣ пар ғурураст

که کلب پیر گاهی پر غرورست

Чаро бе ҳудаи гардии гирд ҳар кор

چرا بیهوده گردی گرد هر کار

Сагят беҳтараст аз мардуми озор

سگیت بهترست از مردم آزار

Бирав такмили нафас хештан кун

برو تکمیل نفس خویشتن کن

Збд бигузар , ба хӯбӣ зистан кун

ز بد بگذر، به خوبی زیستن کن

На ҳар кас ҳаҷ равад мақбул бошад

نه هر کس حج رود مقبول باشد

Магари он марди раҳ маъқӯл бошад

مگر آن مرد ره معقول باشد

Бидонади шарти он кӯй ва ҳарам чист

بداند شرط آن کوی و حرم چیست

Надидам ман магари он муҳтарам кист !

ندیدم من مگر آن محترم کیست!

Ҳазорон шарт дорад ғайри ислом

هزاران شرط دارد غیر اسلام

Надонам беш кардан бар ту эълом .

ندانم بیش کردن بر تو اعلام

Набӣ фармуд ва дар қуръон аён аст

نبی فرمود و در قرآن عیان است

Мусулмонӣ агар ҷўӣӣ ҳамон аст

مسلمانی اگر جوئی همان است

Бирав одоби кӯии дӯстро дон

برو آداب کوی دوست را دان

Пас он гуҳи ҷони броҳши сози қурбон

پس آنگه جان به راهش ساز قربان

Тавоф каъба кун зи он рӯзи ҳосил

طواف کعبه کن ز آن روز حاصل

Ки зодобш набошӣ ҳеҷ ғофил

که زآدابش نباشی هیچ غافل

Марв чун уштурони пари бору хомӯш

مرو چون اشتران پر بار و خاموش

Бирав он рӯзи комад бар сарати ҳуш

برو آن روز کامد بر سرت هوش

Ту ки неку бад аз ҳам фарқи норай

تو که نیک و بد از هم فرق ناری

Қадам дар кӯии ҷонон чунгузорӣ ?

قدم در کوی جانان چون گذاری؟

Ба худ мангар ки мақсӯди ту дар ӯст

به خود منگر که مقصود تو در اوست

Бикун фарқи сухан чун мағз аз пӯст

بکن فرق سخن چون مغز از پوست

Тугар даврӣ аз ӯ , ӯ ҳаст наздик

تو گر دوری از او، او هست نزدیک

Чу гардии давр , чашмат ҳаст торик

چو گردی دور، چشمت هست تاریک

Бирав доруӣ бенаӣ бикун чашм

برو داروی بینایی بکن چشم

Мгир аз ин сухан бар ҳеҷ каси хашм

مگیر از این سخن بر هیچ کس خشم

Ки дар ин кӯчаҳои печ дар печ

که در این کوچه‌های پیچ در پیچ

Ба ҷузи савдо дигар набӯд турои ҳеҷ

بجز سودا دگر نبود ترا هیچ