Ҷалоир кун дуои ин анҷуман ро

جلایر کن دعا این انجمن را

Биор он тӯтии шукри сухан ро

بیار آن طوطی شکر سخن را

Кунад арзии магар ӯ нағзу ширин

کند عرضی مگر او نغز و شیرین

Ки дар ин анҷуман моҳасту парвин

که در این انجمن ماه است و پروین

Вале аҳди шҳншаҳ шод гардад

ولیعهد شهنشه شاد گردد

зи қайди ғами дилаш озод гардад

ز قید غم دلش آزاد گردد

Набошад хизматаши зини чизи хуш тар

نباشد خدمتش زین چیز خوش‌تر

Вагар ояд ба дасташи ҳафт кишвар

وگر آید به دستش هفت کشور

Кадомаст он хабари ҷузи нақли тҳрон

کدام است آن خبر جز نقل طهران

зи зоти поки шоҳаншоҳи даврон

ز ذات پاک شاهنشاه دوران

Каз осеби замона давр бошад

کز آسیب زمانه دور باشد

Мубораки хотираш масрур бошад

مبارک خاطرش مسرور باشد

Нишаста шод бар тахти ҳумоюн

نشسته شاد بر تخت همایون

Ба иқболи баланду бахти маймун

به اقبال بلند و بخت میمون

Ҳар он шаҳи зодаи як хизмати гирифта

هر آن شهزاده یک خدمت گرفته

Чу парвини гирди он моҳи ду ҳафта

چو پروین گرد آن ماه دو هفته

Шавад рафъи балои болмраҳ , як бор

شود رفع بلا بالمره، یک بار

зи лутфи қодири қиўми қаҳҳор

ز لطف قادر قیوم قهار

Бикун арзӣ ки аз дорулхилофа

بکن عرضی که از دارالخلافه

Сабо оварад мишкии нофаи нофа

صبا آورد مشکی نافه نافه

Саҳифа омада бинвишта як сар

صحیفه آمده بنوشته یکسر

Ҳамаи мақсӯдро бо анбартар

همه مقصود را با عنبرِ تر

Ҳаво зон номаи бас анбар фишон аст

هوا زان نامه بس عنبر فشان است

Замин азу ҷади сар бар каҳкашон аст

زمین از و جد سر بر کهکشان است

Вале аҳди шаҳ аз ин муждаи дили шод

ولیعهد شه از این مژده دلشاد

Шавад аз ғам наёрад баъди азин ёд

شود از غم نیارد بعد ازین یاد

Биҳамдиллоҳ ки аз лутфи худованд

بحمدالله که از لطف خداوند

Ҳам ва ғам рафту хотир гашт хурсанд

هم و غم رفت و خاطر گشت خرسند

Шаҳи соҳиби қуръон бо бахти фирӯз

شه صاحب قرآن با بخت فیروز

зи ташрифаши шаб тҳрон бишуд рӯз

ز تشریفش شب طهران بشد روز

зи Ямани мақдамаши ршг ҷинон шуд

ز یمن مقدمش رشگ جنان شد

Чаҳ тҳрони бал ки Фирдавсӣ аён шуд

چه طهران بل که فردوسی عیان شد

Ҳамаи аҳли мамолики шоди гаштанд

همه اهل ممالک شاد گشتند

зи қайди ғами ҳамаи озоди гаштанд

ز قید غم همه آزاد گشتند

Дуои гӯи перу бурно бар вуҷӯдаш

دعاگو پیر و برنا بر وجودش

Ҳама аз сарварони сар бар суҷудаш

همه از سروران سر بر سجودش

Ҳар он чаҳ хостӣ аз лутфи довар

هر آنچه خواستی از لطف داور

Биҳамдиллоҳ ба хӯбӣ шуд муяссар

بحمدالله به خوبی شد میسر

Кунун шодасту хуррам ҳар чаҳ ҷон аст

کنون شاد است و خرم هرچه جان است

Ки рӯзи ид Озарбойҷон аст

که روز عید آذربایجان است

Ҳамаи баҳҷати Фзои гашту тараби хез

همه بهجت فزا گشت و طرب خیز

Саросари хиттаи маъмури табриз

سراسر خطه معمور تبریز

Ба фасли даии баҳор тоза омад

به فصل دی بهار تازه آمد

Ба гулшани мурғи хуш овоза омад

به گلشن مرغ خوش آوازه آمد

Сабо бар бӯстони оҳистаи хезад

صبا بر بوستان آهسته خیزد

Мабодои шабнам аз баррагии бирезад

مبادا شبنم از برگی بریزد

Саман бо Настарани ҳам роз гашта

سمن با نسترن همراز گشته

Ба ҳасрати чашми наргиси бозгашта

به حسرت چشم نرگس باز گشته

Фиканда шуд ниқоб аз чеҳраи гул

فکنده شد نقاب از چهره گل

Хуморин наргису ошуфтаи сунбул

خمارین نرگس و آشفته سنبل

Гули сафро Рахш шуд арғавонӣ

گل صفرا رخش شد ارغوانی

Намонда яъне аз сафрои нишоне

نمانده یعنی از صفرا نشانی

зи лолаи лола уннобаст хуши ранг

ز لاله لاله عناب است خوش رنگ

Шукуфтаи саҳни бустони ранг дар ранг

شکفته صحن بستان رنگ در رنگ

Шудаи хуши ҷаъфарӣ бо махмалии ҷавр

شده خوش جعفری با مخملی جور

Замини бӯстон аз лолаи пари нур

زمین بوستان از لاله پر نور

Чаҳ хуш оянд мино дар миён аст

چه خوش آیند مینا در میان است

Ки гуё ёсуман бо арғавон аст

که گویا یاسمن با ارغوان است

Биҳамдиллоҳ ки дар аҳд вале аҳд

بحمدالله که در عهد ولیعهد

Ҳамаи осӯдаи хуфтаи халқ дар маҳд

همه آسوده خفته خلق در مهد

Ба урдӯи зини хабари ҷашнӣ ба по кард

به اردو زین خبر جشنی به پا کرد

Ки алҳақ шодмониро ба ҷо кард

که الحق شادمانی را بجا کرد

зи лутфаши марҳамат обод гардид

ز لطفش مرحمت آباد گردید

Дили ғами дидаи як сар шод гардид

دل غم دیده یکسر شاد گردید

Зики сӯи созу бонг ноӣ бархест

زیک سو ساز و بانگ نای برخاست

Дигар сӯи бонги кӯс ва ҳои бархест

دگر سو بانگ کوس و های برخاست

Замин чун осмон шуд пари ситора

زمین چون آسمان شد پر ستاره

Дар атрофаши хилоиқ дар назора

در اطرافش خلایق در نظاره

Шаби торики равшани гашт чун рӯз

شب تاریک روشن گشت چون روز

зи оташи бозҳои шуълаи афрӯз

ز آتش بازهای شعله افروز

Ба оташ ҳо занад обии зи раҳмат

به آتش‌ها زند آبی ز رحمت

Ки осоинди халқӣ аз машаққат

که آسایند خلقی از مشقت