Ҷалоир чанд мағмуму ҳазинӣ
جلایر چند مغموم و حزینی
Ба байти алҳзн бо ғами ҳам нишинӣ ?
به بیت الحزن با غم همنشینی؟
Чу мурғии бинмтпурҳо шикаста
چو مرغی بینمت پرها شکسته
Ба банди ғами ду пояти сахти баста
به بند غم دو پایت سخت بسته
Ба зиндони ғамати маҳбӯси байнам
به زندان غمت محبوس بینم
зи умру зиндагии маъюси байнам
ز عمر و زندگی مایوس بینم
Ғизоят аз чаҳ рӯи хӯн ҷигар шуд
غذایت از چه رو خون جگر شد
Ду дастатро зи ғами доим ба сар шуд ?
دو دستت را ز غم دایم به سر شد؟
Нишинӣ то ба кӣ танҳо шабу рӯз
نشینی تا به کی تنها شب و روز
Куҷо ояд турои он субҳи фирӯз ?
کجا آید ترا آن صبح فیروز؟
зи парвонаи тариқ ишқ омӯз
ز پروانه طریق عشق آموز
Пари мурғи ҳавасро зӯдтари сӯз
پر مرغ هوس را زودتر سوز
Чаро доими фалак бо ту ба кин аст
چرا دائم فلک با تو به کین است
Ба ҳар озодае гуё чунинаст ?
به هر آزادهای گویا چنین است؟
Чаҳ хуш гуфт ин суханро нуктаи доне
چه خوش گفت این سخن را نکتهدانی
Табибӣ , ҳозиқӣ , ширини забонӣ
طبیبی، حاذقی، شیرین زبانی
Ки ман хуии ҷаҳонро ме шиносам
که من خوی جهان را میشناسم
Сиришти осмонро ме шиносам
سرشت آسمان را میشناسم
« фалакро одати дерина ин аст
«فلک را عادت دیرینه این است
Ки бо озодагони доим ба кинаст »
که با آزادگان دائم به کین است»
« ба дилҳо бесабаб кин дорад ин зол
«به دل ها بی سبب کین دارد این زال
На дайн дорад на ойин дорад ин зол »
نه دین دارد نه آئین دارد این زال»
Бигӯ : андӯҳати охир аз чаҳ чиз аст
بگو اندوهت آخر از چه چیز است
Ки хӯни дили зи чашмат чашма хезаст ?
که خون دل ز چشمت چشمه خیزست؟
Ту ки доими санои густар ба шоҳӣ
تو که دائم ثنا گستر به شاهی
Чу бошад лутфи шаҳ , дигар чаҳ хоҳӣ ?
چو باشد لطف شه، دیگر چه خواهی؟
Ба базми хулди ойинаши шабу рӯз
به بزم خلد آئینش شب و روز
Мушарраф май шӯй эй рӯзи фирӯз
مشرف میشوی ای روز فیروز
Тафаққудҳо аз он хусрав бибинӣ
تفقدها از آن خسرو ببینی
Чаҳ ғами дорӣ ки дар кунҷии нишинӣ ?
چه غم داری که در کنجی نشینی؟
Агар дории шикоят аз замона
اگر داری شکایت از زمانه
Матарс ва арз кун бо як фасона
مترس و عرض کن با یک فسانه
Ки шаҳи боби умед ва марҳамат ҳаст
که شه باب امید و مرحمت هست
Чу кардӣ арз , зи он ғамҳо тавон раст
چو کردی عرض، ز آن غمها توان رست
Ба ҳар ҷо дар Бамоне даст гираст
به هرجا دربمانی دست گیرست
Чаро ки қалби пок ӯ мунираст
چرا که قلب پاک او منیرست
Бибояд арзу дарди хеши гуфтан
بباید عرض و درد خویش گفتن
Ки дидаи дард аз дармон нуҳуфтан ?
که دیده درد از درمان نهفتن؟
Бигӯ : охир ба ҳар дардасти дармон
بگو آخر به هر دردست درمان
Чаро дории ҳавоси худ парешон ?
چرا داری حواس خود پریشان؟
Ндонӣ ин ҷаҳон бе эътибораст
ندانی این جهان بی اعتبارست
На дар кораш касеро ихтиёраст ?
نه در کارش کسی را اختیارست؟
Бибояд сохт бо ӯгар нсорд
بباید ساخت با او گر نسازد
Итобаш беш ва кам гоҳе навозад
عتابش بیش و کم گاهی نوازد
Бибин ҷузи сабр ӯро чора бошад
ببین جز صبر او را چاره باشد
Ки дар бандаши ҳазор овора бошад
که در بندش هزار آواره باشد
Ҷавоби мо савобӣ ар ту дорӣ
جواب ما صوابی ار تو داری
Бигӯ ! варна макун ин қадари зорӣ
بگو! ورنه مکن این قدر زاری
Балии инсоф инаст он чаҳ гуфтӣ
بلی انصاف این است آنچه گفتی
Суханро чун дар носуфтаи сифтӣ
سخن را چون دُر ناسفته سفتی
Дилӣ хӯн бошудам аз чархи гардун
دلی خون باشدم از چرخ گردون
Равон зонаст ашгми ҳам чу Ҷайҳун
روان زان است اشگم هم چو جیحون
Гуҳӣ боРом диҳад дарбори шоҳӣ
گهی بارم دهد دربار شاهی
Гуҳӣ маҳрӯм созад бе гуноҳӣ
گهی محروم سازد بی گناهی
Ба сар додааст ишқи хизмати шоҳ
به سر داده است عشق خدمت شاه
Вале маҳрӯм дорад гоҳ ва бе гоҳ
ولی محروم دارد گاه و بی گاه
Азин маҳрӯмяши дили риш ва зораст
ازین محرومیش دل ریش و زارست
Ки ин зулмӣ ба ӯ аз рӯзгораст
که این ظلمی به او از روزگارست