Ҷлъти Фдок : рафтӣ ту ва рафт зиндагонии афсӯс .

جلعت فداک: رفتی تو و رفت زندگانی افسوس.

Айёми нўоки лотсли Киеви мзт , валлоҳи мзби босӯъи алаҳвол

ایام نواک لاتسل کیف مضت، والله مضب باسوء الاحوال

Ин замонаи ғаддори мо пар беинсоф ва бемурувватаст , магари маҳҷӯрӣ аз ҳам рикобии чокарони шумо барои ман бас набӯд ки дар он ҳангоми ҳаракати он таври шӯъбада бозӣ карду хотири муборакро таврии озурдаи сохт ки ҳар каси ҷузи ман буд озурдаи миФрмўдид ; аммо ман нукариро бойен шарт накардаам ки ҳамаи вақти азизу гиромӣ ва муҳтарам бошаму бқўли зани оқои наврӯзи токаши бкшмш шудааст бтрўиҷи қиёми бархӯрди мъбси вмхр нтм биншинам ва

این زمانه غدار ما پر بی انصاف و بی مروت است، مگر مهجوری از هم رکابی چاکران شما برای من بس نبود که در آن هنگام حرکت آن طور شعبده بازی کرد و خاطر مبارک را طوری آزرده ساخت که هر کس جز من بود آزرده میفرمودید؛ اما من نوکری را باین شرط نکرده ام که همه وقت عزیز و گرامی و محترم باشم و بقول زن آقا نوروز تاکش بکشمش شده است بترویج قیام برخورد معبس ومخر نطم بنشینم و

Хайр , астағфируллоҳ аз оқо саҳласт аз нукари ҳам гилаи нмикнм .

خیر، استغفرالله از آقا سهل است از نوکر هم گله نمیکنم.

Ҳамин нзрки нмидонид чаҳ ғурурии бмни миФрўшд ва чаҳ итобӣ бмн мекунад , бнмк бо маҳаки волои чандин соласт шиква ӯро ба ҳеҷ кас накардаам ва ӯ то як хӯрдаи дӯд дар пои дег бчшмш меравад чаҳ шикваҳо ки нмикнд ? фикр дигар бикун аз баҳри дили озории ман . Коши дастраси бхдмти шмодоштму рӯзии ҳазор бор аз замонаи нобакори он таври зарби михўрдм аз ҳазор қанду шукри ширинтар буд ; бо ту маро сӯхтани андари азоб , яъне худ маро бисӯзанд на , алъёзи биллоҳи таври дигар , ин ҷои нияти ман ҳисобаст на шайх , Фдтки нафасӣ .

همین نظرک نمیدانید چه غروری بمن میفروشد و چه عتابی بمن میکند، بنمک با محک والا چندین سال است شکوه او را به هیچ کس نکرده ام و او تا یک خورده دود در پای دیگ بچشمش میرود چه شکوه ها که نمیکند؟ فکر دیگر بکن از بهر دل آزاری من. کاش دسترس بخدمت شماداشتم و روزی هزار بار از زمانه نابکار آن طور ضرب میخوردم از هزار قند و شکر شیرین تر بود؛ با تو مرا سوختن اندر عذاب، یعنی خود مرا بسوزاند نه، العیاذ بالله طور دیگر، این جا نیت من حساب است نه شیخ، فدتک نفسی.

Оқои ҳусайни қулии ин бор бо ман бегонагӣ фармуд , харҷи худаш ва ё Бушро бмну алии Муҳамад риоят кард , инҳо аз мақулаи иваз ахбораст ва бар фарз ки гила маҳсӯб кунанд , воқеан аз санг ва рӯй нестам ки ҳеҷ ?илам дар ман асар накунад гӯшту пӯсту устихонам , он қадари тоқат дар абнои башари ту кӯ аз ҳусайнқулии ҳам гила накунам охир то кӣ ҳавсилаи бикунам ?

آقا حسین قلی این بار با من بیگانگی فرمود، خرج خودش و یا بوش را بمن و علی محمد رعایت کرد، این ها از مقوله عوض اخبار است و بر فرض که گله محسوب کنند، واقعا از سنگ و روی نیستم که هیچ الم در من اثر نکند گوشت و پوست و استخوانم، آن قدر طاقت در ابنای بشر تو کو از حسینقلی هم گله نکنم آخر تا کی حوصله بکنم؟

Бародари қозиро ҳар чаҳ хостами зуд равона кунам розӣ нашуд охир гуё хизмати қозӣ Ҳамадон рафт , шаби охир ки хизматаш расидам гуфтам : ё Абулфазли лотнми дигари пои худаш ; аммо ин охирҳо аҷаби шоирӣ шуда буд хуб мегуфт , оташи миўзд , қиёмат мекард . Шумо дар ин боб хуш толеъед ; аз шукри худо ғофил набояд буд хилофи ман ки басари шумо ҳар вақти хизмати расидами гуфтугӯии чашмаи қассобону ҷилавади маҷоли надод ки чашмии вокнд , дурӯғ гуфтаанд ки : равон ташна биёсоед аз канори Фурот . Банда бар лаби нил ва Ҷайҳун будаму ташнаи баргаштам .

برادر قاضی را هر چه خواستم زود روانه کنم راضی نشد آخر گویا خدمت قاضی همدان رفت، شب آخر که خدمتش رسیدم گفتم: یا ابوالفضل لاتنم دیگر پای خودش؛ اما این آخرها عجب شاعری شده بود خوب میگفت، آتش میوزد، قیامت میکرد. شما در این باب خوش طالعید؛ از شکر خدا غافل نباید بود خلاف من که بسر شما هر وقت خدمت رسیدم گفتگوی چشمه قصابان و جلود مجال نداد که چشمی واکند، دروغ گفته اند که: روان تشنه بیاساید از کنار فرات. بنده بر لب نیل و جیحون بودم و تشنه برگشتم.

Омадем бар сари дҳхўорқон , то бигуфтанд аз Самарқанд чу қанд , ҳазор тӯмонро таврӣ ки манзури назари саркор буд дар ҳошия коғазҳо навиштам , рақами Кирмоншоҳро ҳамон аз турбат арз кардем ва ҳам чунин ивази чодару саропардау ивази момқон ки ҳама назд оқоҳсин қулӣаст коши ман ҳам назд оқоҳсин қулӣ будам ФоФўзи Фўзои ъзимо , шумоу худои хизмати шоҳзода ки ман нмирсм ҳар вақт шумо бирӯяд муҳассилии Фрмоӣиди боғу боғчаашро бениҳол нагузоред лои тёсўои ман рӯҳи аллоҳи орзӯ аз перони ҳам чандон айб нест , ҳазор умед дар дил дорам , навмед аз боз омадан ба он хонау хизмат расӣдан шоҳзода нестам , шояд ки чарх давр кунад бар муроди мо . Олами бик қарор намондааст .

آمدیم بر سر دهخوارقان، تا بگفتند از سمرقند چو قند، هزار تومان را طوری که منظور نظر سرکار بود در حاشیه کاغذها نوشتم، رقم کرمانشاه را همان از تربت عرض کردیم و هم چنین عوض چادر و سراپرده و عوض مامقان که همه نزد آقاحسین قلی است کاش من هم نزد آقاحسین قلی بودم فافوز فوزا عظیما، شما و خدا خدمت شاهزاده که من نمیرسم هر وقت شما بروید محصلی فرمائید باغ و باغچه اش را بی نهال نگذارید لا تیاسوا من روح الله آرزو از پیران هم چندان عیب نیست، هزار امید در دل دارم، نومید از باز آمدن به آن خانه و خدمت رسیدن شاهزاده نیستم، شاید که چرخ دور کند بر مراد ما. عالم بیک قرار نمانده است.

Бобии анату уммӣ : аз гузориши дорулхилофаи ҳамаи чизро навиштед магари шоҳзодаи содот ки исмии азу дар таҳрирот саркор надидаму ҳоли он ки ҳамон рӯзҳо кашмакаш ӯ вмлк бӯдау бшоҳншоаҳи расида , ман фиристода будам чун шавҳараш аз остонаи эмоми даври нмишўд , худаш ҳам ин ҷо бияёд , ӯ қилу қоли харҷи Маккау қарз собиқ дошта . Тҳрон бӯдан ӯ охири моя марорат хоҳад шуд . Худо осон кунад душвори моро ,у бархӯрдор дорин кунад шоҳзодаи худамонро . Ҳамон дуои ман дар пои марқади мутаҳҳари ани шоаллоҳ мустаҷоб шавад басаст . Дуои шумо дар боби Суҳроби хон мустаҷоб шуду Киеви мустаҷоби фии алўоқъ аз ҳазизи хоки боўҷи афлокаши расонид .

بابی انت و امی: از گزارش دارالخلافه همه چیز را نوشتید مگر شاهزاده سادات که اسمی ازو در تحریرات سرکار ندیدم و حال آن که همان روزها کشمکش او وملک بوده و بشاهنشاه رسیده، من فرستاده بودم چون شوهرش از آستانه امام دور نمیشود، خودش هم این جا بیاید، او قیل و قال خرج مکه و قرض سابق داشته. طهران بودن او آخر مایة مرارت خواهد شد. خدا آسان کند دشوار ما را، و برخوردار دارین کند شاهزاده خودمان را. همان دعای من در پای مرقد مطهر ان شاءالله مستجاب شود بس است. دعای شما در باب سهراب خان مستجاب شد و کیف مستجاب فی الواقع از حضیض خاک باوج افلاکش رسانید.

АсФи аддавларо ҳам дуруст дида будед дили сӯзу ғами хори ҳазрат воло ӯсту ҷуз ӯ нест . Аммо чун ман аз сесад харвори ҷӯу гандум хостааст аз лутфу аноятҳои шумо даври нмидонм ки асҳқро маъмури Фрмоӣид аз мушаррафу ятем ҳо бигирад ва бидиҳаду наввоби амирзодаҳи домати шавката дар боби моли боргири музоиқаи нФрмоинд . Аммо то хумсаи умедворами бФзли худо ки ғалларо одамҳои ман астағфируллоҳи харҳои ман харҷ накарда бошанд , хизмат агар доред ё надоред дахлии бпрўонаҳ нигорӣ надорад . вассалом

اصف الدوله را هم درست دیده بودید دل سوز و غم خوار حضرت والا اوست و جز او نیست. اما چون من از سیصد خروار جو و گندم خواسته است از لطف و عنایت های شما دور نمیدانم که اسحق را مأمور فرمائید از مشرف و یتیم ها بگیرد و بدهد و نواب امیرزاده دامت شوکته در باب مال بارگیر مضایقه نفرمایند. اما تا خمسه امیدوارم بفضل خدا که غله را آدم های من استغفرالله خرهای من خرج نکرده باشند، خدمت اگر دارید یا ندارید دخلی بپروانه نگاری ندارد. والسلام