намебайнем дар олами нишотии космони мо ро

نمی‌بینیم در عالم نشاطی کاسمان ما را

Чу нур аз чашми нобӣнои з соғар рафт саҳбо ро

چو نور از چشم نابینا ز ساغر رفت صهبا را

Макун нозу адои чандини дилии бустону ҷонии мо

مکن ناز و ادا چندین دلی بستان و جانی ما

Димоғи нозуки ман бар наме тобади тақозо ро

دماغ نازک من بر نمی‌تابد تقاضا را

Сароби оташ аз афсурдагӣ чун шамъи тасвирам

سراب آتش از افسردگی چون شمع تصویرم

Фиреби ъшқбозӣ май даҳуми аҳли тамошо ро

فریب عشقبازی می‌دهم اهل تماشا را

Ману завқи тамошоӣ касе каз тоби рухсораш

من و ذوق تماشای کسی کز تاب رخسارش

Ҷигар бар тобаи часбади офтоби олами оро ро

جگر بر تابه چسبد آفتاب عالم‌آرا را

Чаҳ лаби ташнаи сети хоками костини гирди боди ман

چه لب تشنه‌ست خاکم کآستین گرد باد من

Чу ашк аз чеҳра аз рӯй замин барчед дарё ро

چو اشک از چهره از روی زمین برچید دریا را

Хаёлашро бисотии баҳри поондоз май ҷустам

خیالش را بساطی بهر پاانداز می‌جستم

Писандидам ба мастии маҳмили хоби Зулайхо ро

پسندیدم به مستی محمل خواب زلیخا را

Дили маъюсро таскин ба мурдан ме тавон додан

دل مأیوس را تسکین به مردن می‌توان دادن

Чаҳ умедаст охири Хизру Идрӣсу масеҳо ро

چه امیدست آخر خضر و ادریس و مسیحا را

Баҳоронасту хок аз ҷилваи гул амтло дорад

بهاران است و خاک از جلوه گل امتلا دارد

Ба раг нашутур зан аз мавҷи хироми нози саҳро ро

به رگ نشتر زن از موج خرام ناز صحرا را

Сару корам буд бо соқе , каз тундии хеш

سر و کارم بود با ساقیی، کز تندی خویش

Нафас дар сина меларзад зи мавҷи бодаи мино ро

نفس در سینه می‌لرزد ز موج باده مینا را

Хаттӣ бар ҳастӣ олам кашидем аз мижа бастан

خطی بر هستی عالم کشیدیم از مژه بستن

з худ рафтем ва ҳам бо хештан барадем дунё ро

ز خود رفتیم و هم با خویشتن بردیم دنیا را

Дар оғӯши тағофули арзи икрнгии тавон додан

در آغوش تغافل عرض یکرنگی توان دادن

Тиҳӣ то мекунӣ паҳлу ба мо бинмудае ҷо ро

تهی تا می‌کنی پهلو به ما بنموده‌ای جا را

Наме ранҷад ки дар дом тағофул метапад сайдаш

نمی‌رنجد که در دام تغافل می‌تپد صیدش

намедонам чаҳ пеш омад нигоҳ бемуҳобо ро

نمی‌دانم چه پیش آمد نگاه بی‌محابا را

Замин гӯйӣаст кӯи маҷнӯн ки ман барадами зи майдонаш

زمین گویی است کو مجنون که من بردم ز میدانش

Ғуборам дар наварди худ фурӯи печиди саҳро ро

غبارم در نورد خود فرو پیچید صحرا را

Азин бегонагӣ ҳо метаровад ошноӣ ҳо

ازین بیگانگی‌ها می‌تراود آشنایی‌ها

Ҳаё май варзад ва дар парда расво мекунад мо ро

حیا می‌ورزد و در پرده رسوا می‌کند ما را

Ҳазар аз змҳрири синаи осӯдагони ғолиб

حذر از زمهریر سینه آسودگان غالب

Чаҳ мунтаҳо ки бар дил нест ҷони ношикеб ро

چه منتها که بر دل نیست جان ناشکیبا را