Сӯзади зи бас ки тоби ҷамолаши ниқоб ро

سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را

Донам ки дар миён напасандад ҳиҷоб ро

دانم که در میان نپسندد حجاب را

Пероҳан аз каттону дамодами зи содагӣ

پیراهن از کتان و دمادم ز سادگی

Нафрин кунад ба пардаи дарии моҳтоб ро

نفرین کند به پرده دری ماهتاب را

То худ шабӣ ба ҳамдамии мо ба сари барад

تا خود شبی به همدمی ما به سر برد

Дар чашми бахти ғайр раҳо кард хоб ро

در چشم بخت غیر رها کرد خواب را

Норафта , дами зи ваъдаи боз омадан занад

نارفته، دم ز وعده باز آمدن زند

То дар висол ёд диҳад изтироб ро

تا در وصال یاد دهد اضطراب را

Дар дил хазад лоба ва аз ҷон бадар кашад

در دل خزد لابه و از جان بدر کشد

Деринаи шикваи ситам беҳисоб ро

دیرینه شکوه ستم بی حساب را

Ҷуръати нигар ки ҳарза ба пеш омад савол

جرأت نگر که هرزه به پیش آمد سؤال

Гирам ба бӯса зон лаби нозуки ҷавоб ро

گیرم به بوسه زان لب نازک جواب را

Нозами фурӯғи бодаи зи акси ҷамоли дӯст

نازم فروغ باده ز عکس جمال دوست

Гӯйӣ фишурдаанд ба ҷоми офтоб ро

گویی فشرده اند به جام آفتاب را

Сӯзади зи гармяш май ва ӯ ҳамчун ба лаҳв

سوزد ز گرمیش می و او همچون به لهو

Резади зи обгина ба соғари шароб ро

ریزد ز آبگینه به ساغر شراب را

Обаши даҳум ба бода ва ӯ ҳар дам аз тамиз

آبش دهم به باده و او هر دم از تمیز

Нӯшад майу зи ҷоми фурӯи резади об ро

نوشد می و ز جام فرو ریزد آب را

Осӯдаи боди хотири ғолиб ки хуй ӯст

آسوده باد خاطر غالب که خوی اوست

Омехтан ба бодаи софии гулоб ро

آمیختن به باده صافی گلاب را