Нигоҳаш ар ба сари номаи вафои резад

نگاهش ار به سر نامه وفا ریزد

Саводи сафҳаи зи коғаз чу тўтёи резад

سواد صفحه ز کاغذ چو توتیا ریزد

Ба фарқи мо агараш ногаҳон гузор уфтад

به فرق ما اگرش ناگهان گذار افتد

Чу гирди сояи зи болу пари ҳумои резад

چو گرد سایه ز بال و پر هما ریزد

Хушо баридани роҳи вафо ки дар ҳар гом

خوشا بریدن راه وفا که در هر گام

Ҷабини зи пой ба андоз нақши пои резад

جبین ز پای به انداز نقش پا ریزد

зи нолаи рехти ҷигарпораҳои доғ олуд

ز ناله ریخت جگرپاره های داغ آلود

Чу барги лола ки дар гулшан аз ҳавои резад

چو برگ لاله که در گلشن از هوا ریزد

Табассумии сет ба болини куштагони худат

تبسمی ست به بالین کشتگان خودت

Ки гул ба ҷайби таманнои хўнбҳои резад

که گل به جیب تمنای خونبها ریزد

Димоғи мо з бало мерасад магари соқӣ

دماغ ما ز بلا می رسد مگر ساقی

Гудози Зуҳраи мо дар аёғи мо резад

گداز زهره ما در ایاغ ما ریزد

Хуши он ки аҷзи маниш бар сари итоби орад

خوش آن که عجز منش بر سر عتاب آرد

Хск ба перҳани шуълаи ҷафои резад

خسک به پیرهن شعله جفا ریزد

Биҳишти хеши туоне шудан агар дорӣ

بهشت خویش توانی شدن اگر داری

Дилӣ ки хӯн шаваду ранги муддаои резад

دلی که خون شود و رنگ مدعا ریزد

Ба рӯзи васл дар оғӯшам ончунон бифишор

به روز وصل در آغوشم آنچنان بفشار

Ки бе ман аз лаби ман шикваи ту ворезад

که بی من از لب من شکوه تو واریزد

Ба чораи дарди ту эксир бе нёзиҳост

به چاره درد تو اکسیر بی نیازیهاست

Ки дили гудозад ва дар қолаби давои резад

که دل گدازد و در قالب دوا ریزد

Ба рӯй уқдаи корам ба шакли барги хазон

به روی عقده کارم به شکل برگ خزان

зи ларзаи нохуни дасти гиреҳи гшои резад

ز لرزه ناخن دست گره گشا ریزد

Ғубори шавқ ба хунобаи умеди сиришт

غبار شوق به خونابه امید سرشت

Дамӣ ки хости қазои тарҳи ин баннои резад

دمی که خواست قضا طرح این بنا ریزد

Шабобу зуҳд чаҳ ноқадрдонӣ ҳастӣ сет

شباب و زهد چه ناقدردانی هستی ست

Бало ба ҷони ҷавонони порсои резад

بلا به جان جوانان پارسا ریزد

Ба саҷда бар дар ёри аўФтим то ғолиб

به سجده بر در یار اوفتیم تا غالب

Хати ҷабин чу ғубор аз ҷабини мо резад

خط جبین چو غبار از جبین ما ریزد