Нафас аз бими хуяти риштаи печидаро монад

نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند

Нигоҳ аз тоби рӯяти мӯии оташи дидаро монад

نگاه از تاب رویت موی آتش دیده را ماند

зи ҷӯши дил ҳанузаш реша дар обаст пиндорӣ

ز جوش دل هنوزش ریشه در آبست پنداری

Ба мижгони қатраи хӯни ғунчаи ночидаро монад

به مژگان قطره خون غنچه ناچیده را ماند

зи бас каз лолау гули ҳасрати ноз ту ме ҷӯшад

ز بس کز لاله و گل حسرت ناز تو می جوشد

Хиёбони маҳшари дилҳои хӯн гардӣдаро монад

خیابان محشر دلهای خون گردیده را ماند

Хушо дилдодаи чашми худаш бӯдан дар ойӣна

خوشا دلداده چشم خودش بودن در آیینه

зи саргармии нигаҳи сайёди оҳўдидаҳро монад

ز سرگرمی نگه صیاد آهودیده را ماند

Ғубор аз ҷода то авҷи сипеҳр сода ме болад

غبار از جاده تا اوج سپهر ساده می بالد

зи ҷӯши ваҳшатами саҳрои дили ранҷидаро монад

ز جوش وحشتم صحرا دل رنجیده را ماند

Ба ҳар ҷо май хиромии ҷилваи ?ут дар мости пиндорӣ

به هر جا می خرامی جلوه ات در ماست پنداری

Дил аз ойӣнаи дориҳои шавқати дидаро монад

دل از آیینه داریهای شوقت دیده را ماند

Чаҳ ғами зи афтодагиҳо чун равони полости андӯҳат

چه غم ز افتادگی ها چون روان پالاست اندوهت

Тан аз мастӣ ба Кувайти ҷони оромидаҳро монад

تن از مستی به کویت جان آرامیده را ماند

Баҳор аз рангу бӯ дар пешгоҳи ҷилваи нозаш

بهار از رنگ و بو در پیشگاه جلوه نازش

Гадоёни нисор аз раҳгузари барчӣдаро монад

گدایان نثار از رهگذر برچیده را ماند

Рақибаши барда аз роҳ ва вафо бингар ки дар чашмам

رقیبش برده از راه و وفا بنگر که در چشمم

Ғубори роҳ ӯ мижгони бргрдидаҳро монад

غبار راه او مژگان برگردیده را ماند

Ҷаҳони дӯдии сет аз савдо ки май грдондши ғолиб

جهان دودی ست از سودا که می گرداندش غالب

Ту гӯйии гунбади гардуни сари шӯридаро монад

تو گویی گنبد گردون سر شوریده را ماند