То ба кӣ сарфи рзоҷўиии дил ҳо бошам

تا به کی صرف رضاجویی دل‌ها باشم

Фурсатами боди казин пас ҳамаи худро бошам

فرصتم باد کزین پس همه خود را باشم

Гоҳи гоҳ аз назарами маст ва ғазал хон бигузар

گاه‌گاه از نظرم مست و غزل‌خوان بگذر

Вар на бар ӯҳда ман нест ки расво бошам

ور نه بر عهده من نیست که رسوا باشم

Сахти ҷонони ту дар поси ғам устод худанд

سخت جانان تو در پاس غم استاد خودند

Шарар аз ман наҷаҳдгар раг хоро бошам

شرر از من نجهد گر رگ خارا باشم

Бо дил чун ту ситами пешаи доваршинос

با دل چون تو ستم‌پیشه داورنشناس

Чаҳ кунамгар ҳамаи андеша фардо бошам ?

چه کنم گر همه اندیشه فردا باشم؟

Ҳасрат рӯй турои ҳур талофӣ накунад

حسرت روی ترا حور تلافی نکند

Охир аз ту ба чаҳ умед шикеб бошам ?

آخر از تو به چه امید شکیبا باشم؟

Ҳуши пргоргшои варақ бе хабарии сет

هوش پرگارگشای ورق بی‌خبری‌ست

Гум шавам дар худ ва дар нақши ту пайдо бошам

گم شوم در خود و در نقش تو پیدا باشم

Бо чунин тоқатам оё ки барин дошт ки ман

با چنین طاقتم آیا که برین داشت که من

Тарафи фитнаи дилҳои тавоно бошам ?

طرف فتنه دل‌های توانا باشم؟

Дар канорам хазу зи олоиши домани мҳрос

در کنارم خز و ز آلایش دامن مهراس

Тоби он кӯ ки туро ёбам ва худро бошам ?

تاب آن کو که ترا یابم و خود را باشم؟

Ҳамчуи он қатра ки бар хок фишонд соқӣ

همچو آن قطره که بر خاک فشاند ساقی

Даврам аз кунҷи лабатгар ҳама саҳбо бошам

دورم از کنج لبت گر همه صهبا باشم

Қиблаи гум шудагони раҳи шавқами ғолиб

قبله گم‌شدگان ره شوقم غالب

Лоҷарами мансаб ман нест ки як ҷо бошам

لاجرم منصب من نیست که یک جا باشم