Агар бар худ намеболад зи ғорат кардани ҳушам

اگر بر خود نمی بالد ز غارت کردن هوشم

Мар ӯро аз чаҳ душвораст гнҷидн дар оғӯшам ?

مر او را از چه دشوارست گنجیدن در آغوشم؟

Ним дар банди озодии маломати шева ҳо дорад

نیم در بند آزادی ملامت شیوه ها دارد

Шунидам ҷомаи риндон туро айбаст май пӯшам

شنیدم جامه رندان ترا عیبست می پوشم

Наярзам ҳеҷ чун лафзи мукаррари зойеъами зойеъ

نیرزم هیچ چون لفظ مکرر ضایعم ضایع

Магар кзлк кашад дасти навозиш бар бару дӯшам

مگر کزلک کشد دست نوازش بر بر و دوشم

Худоёи зиндагии талхи сетгар худ нақл ва ме набӯд

خدایا زندگی تلخ ست گر خود نقل و می نبود

Дилии даҳ каз гудоз хеш гардад чашмаи нӯшам

دلی ده کز گداز خویش گردد چشمه نوشم

Маранҷ аз ваъдаи васлӣ ки бо ман дар миёни оре

مرنج از وعده وصلی که با من در میان آری

Ки хоҳад шуд ба завқи ваъдае дигари фаромӯшам

که خواهد شد به ذوق وعده ای دیگر فراموشم

Гар имшаб меРом ва дар ҳафт дӯзахи сарнигӯни ғлтм

گر امشب میرم و در هفت دوزخ سرنگون غلتم

Ҳамон донам ки ғарқи лиззат бе тобии дӯшам

همان دانم که غرق لذت بی تابی دوشم

Бихандам бар баҳору рӯстои шеваи шамшодаш

بخندم بر بهار و روستایی شیوه شمشادش

зи гули чинони тарзи ҷилваи сарви қабои пӯшам

ز گل چینان طرز جلوه سرو قبا پوشم

Баҳори гулшани кӯии туами мспор дар хокам

بهار گلشن کوی توام مسپار در خاکم

Чароғи базми найранг туам мапаснд хомӯшам

چراغ بزم نیرنگ توام مپسند خاموشم

Адоӣ май ба соғар карданати нозами зиҳии соқӣ

ادای می به ساغر کردنت نازم زهی ساقی

Биафшон ҷуръа бар хоку з ман бигузар ки мадҳушам

بیفشان جرعه بر خاک و ز من بگذر که مدهوشم

Маранҷ аз ман агар набӯд каломамро сафои ғолиб

مرنج از من اگر نبود کلامم را صفا غالب

Хумсатони ғуборами сар ба сари дардии сети сари ҷӯшам

خمستان غبارم سر به سر دردی‌ست سر جوشم