Ошноёнаҳ кашад хори раҳати домани мо

آشنایانه کشد خار رهت دامن ما

Гӯйии ин буд азин пеш ба пероҳани мо

گویی این بود ازین پیش به پیراهن ما

Бе ту чун бода ки дар шишаи ҳам аз шиша ҷудост

بی تو چون باده که در شیشه هم از شیشه جداست

Набӯд омезиши ҷон дар тани мо бо тани мо

نبود آمیزش جان در تن ما با تن ما

Сояу чашма ба саҳрои дам исо дорад

سایه و چشمه به صحرا دم عیسی دارد

Агар андеша манзил нашавад раҳзани мо

اگر اندیشه منزل نشود رهزن ما

То равад шикваи теғи ситами осон аз дил

تا رود شکوه تیغ ستم آسان از دل

Бахя бар захм парешон фитад аз сӯзани мо

بخیه بر زخم پریشان فتد از سوزن ما

Дӯст бо кӣнаи мо меҳри ниҳон май варзад

دوست با کینه ما مهر نهان می ورزد

Худ зи рашки сет агар дили барад аз душмани мо

خود ز رشک ست اگر دل برد از دشمن ما

Май пурди мӯри магари ҷон ба саломати бабрад

می پرد مور مگر جان به سلامت ببرد

То чаҳ барқаст ки шуд номзади хирмани мо

تا چه برقست که شد نامزد خرمن ما

Даъвии ишқи з мо кист ки бовар накунад

دعوی عشق ز ما کیست که باور نکند

Май ҷаҳди хӯни дили мо зи раги гардани мо

می جهد خون دل ما ز رگ گردن ما

Сухани мо з латофат напазирад таҳрир

سخن ما ز لطافت نپذیرد تحریر

Нашавад гирди намоёни зи Роми тавсани мо

نشود گرد نمایان ز رم توسن ما

Тӯтӣонро набӯд ҳарзаи ҷгргўни минқор

طوطیان را نبود هرزه جگرگون منقار

Хӯрдаи хӯни ҷигар аз рашки сухани гуфтани мо

خورده خون جگر از رشک سخن گفتن ما

Мо набудем бад-ӣни мартабаи розии ғолиб

ما نبودیم بدین مرتبه راضی غالب

Шеъри худ хоҳиш он кард ки гардад фани мо

شعر خود خواهش آن کرد که گردد فن ما