Хушам ки чарх ба кӯии туами зи пои андохт

خوشم که چرخ به کوی توام ز پا انداخت

Ки ҳам зи ман паии ман хулдро баннои андохт

که هم ز من پی من خلد را بنا انداخت

Чу нақши пои ҳамаи афтодагӣ сет ҳастӣ ман

چو نقش پا همه افتادگی ست هستی من

зи осмон гила набӯд агар марои андохт

ز آسمان گله نبود اگر مرا انداخت

Саводи сояи ҳамон сӯрат гилӣм гирифт

سواد سایه همان صورت گلیم گرفت

эй фаррух агар соя бар гадои андохт

همای فرخ اگر سایه بر گدا انداخت

зи ризқи хеш чаҳ сон бар хӯрам ки доси қазо

ز رزق خویش چه سان بر خورم که داس قضا

зи кишти хӯшаи дуруд ва дар Асияи андохт

ز کشت خوشه درود و در آسیا انداخت

Ба ъз ва ноз манеҳ дил ки уфтад охири кор

به عز و ناز منه دل که افتد آخر کار

зи фарқи меҳри кулоҳӣ ки бар ҳавои андохт

ز فرق مهر کلاهی که بر هوا انداخت

Ба таън беасариҳои нолаи моро кишт

به طعن بی اثری های ناله ما را کشت

зи кеши мости хадангӣ ки сӯии мо андохт

ز کیش ماست خدنگی که سوی ما انداخت

Саҳифаи пеши нигоҳу нигоҳи кзлки тез

صحیفه پیش نگاه و نگاه کزلک تیز

Дареғгар ба сари ҳарфи муддаои андохт

دریغ گر به سر حرف مدعا انداخت

Агар на лутфи шаби васл костан май хост

اگر نه لطف شب وصل کاستن می خواست

зи рӯзи ҳиҷри сухан дар миён чаро андохт ?

ز روز هجر سخن در میان چرا انداخت؟

Манам ки бо ҷигари ташна май навардами роҳ

منم که با جگر تشنه می نوردم راه

Ба водӣӣ ки Хизри кӯзау Асои андохт

به وادیی که خضر کوزه و عصا انداخت

Фиғони зи ғифлати ғолиб ки кораш аз сустӣ

فغان ز غفلت غالب که کارش از سستی

зи дасти рафта ва донад ки бо худои андохт

ز دست رفته و داند که با خدا انداخت