Манъи зи саҳбо чаро бодаи равон парвар аст

منع ز صهبا چرا باده روان پرور است

Хавфи зи исёни абаси хоҷа шафоатгар аст

خوف ز عصیان عبث خواجه شفاعتگر است

Партави меҳр ва мааст нур ба чашми андарун

پرتو مهر و مه است نور به چشم اندرون

Гарчи буд дар қадаҳи асл май аз кавсар аст

گرچه بود در قدح اصل می از کوثر است

Аҳди ҷавонии гузашт тавба накардам ҳануз

عهد جوانی گذشت توبه نکردم هنوز

Бода ба перони сиррии нек ба ман дар хур аст

باده به پیران سری نیک به من در خور است

эй ба ман овехтаи порае аз ҷо бигард

ای به من آویخته پاره ای از جا بگرد

То нафитад бар замини бода ки дар соғар аст

تا نفتد بر زمین باده که در ساغر است

Ҳинд ба ҳангоми даии хуш буд обу ҳавоаш

هند به هنگام دی خوش بود آب و هواش

Вар на буд гули зи гули маҳмили гул хуштар аст

ور نه بود گل ز گل محمل گل خوشتر است

эй ки зи назораи ҳасан батон монеъӣ

ای که ز نظاره حسن بتان مانعی

Чашми тугар бастаанд рӯ ки ду гӯшам кар аст

چشم تو گر بسته اند رو که دو گوشم کر است

Хастаи ёри худами боғу баҳори худам

خسته یار خودم باغ و بهار خودم

Ҳар мижаи хўнФшони шохи гул аҳмар аст

هر مژه خونفشان شاخ گل احمر است

Субҳ расед аз ҳавои мурғи ҳумоюни ҳумо

صبح رسید از هوا مرغ همایون هما

Гуфт ки мактуби ту дар хури ин шҳпр аст

گفت که مکتوب تو در خور این شهپر است

Гуфтам агар хуш кунӣ вар накунӣ ҳарфи ман

گفتم اگر خوش کنی ور نکنی حرف من

Боли ту аз баҳри дӯсти мрўҳаҳро дар хур аст

بال تو از بهر دوست مروحه را در خور است

Вар ба сӯии ҷоўраҳ май рӯй албата рӯ

ور به سوی جاوره می روی البته رو

Соя ба фарқаши Фгни он ки ҳумоюн фар аст

سایه به فرقش فگن آن که همایون فر است

Номаи ман сӯии дӯсти хонҷҳони хони бабр

نامه من سوی دوست خانجهان خان ببر

Он ки зи паҳлавии дӯсти номӣу ном овар аст

آن که ز پهلوی دوست نامی و نام آور است

Худ зи кафи нома бар нома сетанд ба меҳр

خود ز کف نامه بر نامه ستاند به مهر

Он ки маонро мааст он ки саронро сар аст

آن که مهان را مه است آن که سران را سر است

Абр баҳораш махон баҳри рӯонаши мадон

ابر بهارش مخوان بحر روانش مدان

Муҳташами аддавларо дасту дилӣ дигар аст

محتشم الدوله را دست و دلی دیگر است

Он шаҳи хубон чаро нози з афсар кашад

آن شه خوبان چرا ناز ز افسر کشد

Худ калла аз фаррухӣ бар сар ӯ афсар аст

خود کله از فرخی بر سر او افسر است

Нома ки беном ӯст тоир беболу пар

نامه که بی نام اوست طایر بی بال و پر

Шеър ки бемадҳ ӯст шоҳид безевар аст

شعر که بی مدح اوست شاهد بی زیور است

Мадҳи чунин шаҳи нишони саҳли шуморади ҳаме

مدح چنین شه نشان سهل شمارد همی

Ғолиби ваҳшии нигари каш чаҳ ҳаво дар сар аст

غالب وحشی نگر کش چه هوا در سر است