Чу субҳи ман зи сиёҳӣ ба шом монандаст

چو صبح من ز سیاهی به شام مانندست

Чаҳ гӯйем ки зи шаб чанд рафт ё чандаст ?

چه گوییم که ز شب چند رفت یا چندست؟

Ба ранҷ аз паии роҳат нигоҳ дошта анд

به رنج از پی راحت نگاه داشته اند

зи ҳикмати сет ки пои шикаста дар бандаст ?

ز حکمت ست که پای شکسته در بندست؟

Дроздстии ман чокӣ ар Фгнд чаҳ айб

درازدستی من چاکی ار فگند چه عیب

зи пеши далқи вараъ бо ҳазор пайвандаст

ز پیش دلق ورع با هزار پیوندست

Нагуфтае ки ба талхӣ бисозу панд пазир

نگفته ای که به تلخی بساز و پند پذیر

Бирав ки бодаи мо талхтар аз ин пандаст

برو که باده ما تلخ تر از این پندست

Вуҷӯд ӯ ҳама ҳасанаст ва ҳастем ҳамаи ишқ

وجود او همه حسنست و هستیم همه عشق

Ба бахти душману иқбол дӯст савгандаст

به بخت دشمن و اقبال دوست سوگندست

Нигоҳи меҳр ба дил сар надода чашмаи нӯш

نگاه مهر به دل سر نداده چشمه نوش

Ҳануз айш ба андоза шикархандаст

هنوز عیش به اندازه شکرخندست

зи бими он ки мабодои бимирам аз шодӣ

ز بیم آن که مبادا بمیرم از شادی

Нагӯяд ар чаҳ ба марги ман орзмндст

نگوید ار چه به مرگ من آرزمندست

Шумори каҷ рӯй дӯст дар назар дорам

شمار کج روی دوست در نظر دارم

Дарин навард надонам ки осмон чандаст

درین نورد ندانم که آسمان چندست

Агар на баҳри ман аз баҳри худ азизи дор

اگر نه بهر من از بهر خود عزیز دار

Ки бандаи хӯбӣ ӯ хӯбӣ худовандаст

که بنده خوبی او خوبی خداوندست

На он буд ки вафо хоҳад аз ҷаҳони ғолиб

نه آن بود که وفا خواهد از جهان غالب

Бад-ӣн ки пурсад ва гӯйанд ҳаст , хурсандаст

بدین که پرسد و گویند هست، خرسندست