Ба худ расӣданаш аз нози бас ки душвораст

به خود رسیدنش از ناز بس که دشوارست

Чу мо ба доми таманноӣ худ гирифтораст

چو ما به دام تمنای خود گرفتارست

Тамоми заҳматам , аз ҳастем чаҳ май пурсӣ ?

تمام زحمتم، از هستیم چه می پرسی؟

зи ҷисми лоғари хешам ба перҳан хораст

ز جسم لاغر خویشم به پیرهن خارست

Салои қатли даҳу ҷонфишонии мо байн

صلای قتل ده و جانفشانی ما بین

Барои куштани ушшоқ ваъда бисёраст

برای کشتن عشاق وعده بسیارست

Ситами каши сари номӯси ҷӯии хештанам

ستم کش سر ناموس جوی خویشتنم

Ки то зи ҷайби баромад ба банд дастораст

که تا ز جیب برآمد به بند دستارست

Ба шаби ҳикояти қатлами зи ғайр май шунӯд

به شب حکایت قتلم ز غیر می شنود

Ҳануз фитна ба завқ фасона бедораст

هنوز فتنه به ذوق فسانه بیدارست

Ба қомати ман аз оворагеи сети перҳанӣ

به قامت من از آوارگی ست پیرهنی

Ки хори раҳгузараши пуду ҷода аш тораст

که خار رهگذرش پود و جاده اش تارست

Биё ки фасл баҳорасту гул ба саҳни чаман

بیا که فصل بهارست و گل به صحن چمن

Кушода рӯйтар аз шоҳидон бозораст

گشاده روی تر از شاهدان بازارست

Ғамами шунидану лухтӣ ба худ фурӯ рафтан

غمم شنیدن و لختی به خود فرو رفتن

Хушо фиреби тараҳҳум чаҳ сода пар кораст

خوشا فریب ترحم چه ساده پر کارست

Фаност ҳастӣ ман дар тасаввури камараш

فناست هستی من در تصور کمرش

Чу нағмае ки ҳанузаш вуҷӯд дар тораст

چو نغمه ای که هنوزش وجود در تارست

зи офариниши олами ғарази ҷуз одам нест

ز آفرینش عالم غرض جز آدم نیست

Ба гирди нуқтаи мо давр ҳафт паргораст

به گرد نقطه ما دور هفت پرگارست

Нигоҳ хира шуд аз партави Рахши ғолиб

نگاه خیره شد از پرتو رخش غالب

Ту гӯйии оинаи мо сароб дидораст

تو گویی آینه ما سراب دیدارست