Орифӣ хуш гуфт бо мардии бахил :
عارفی خوش گفت با مردی بخیل:
эй бадасти ноҷавонмардии залил
ای بدست ناجوانمردی ذلیل
То бахилӣ чун занон беЗуҳра Эй
تا بخیلی چون زنان بی زهره ای
Доим аз васли худо бебаҳра Эй
دایم از وصل خدا بی بهره ای
Васл ӯ дар базл ҷонаст , эй алил
وصل او در بذل جانست، ای علیل
Даври азин давлат буд марди бахил
دور ازین دولت بود مرد بخیل
Чун зи дастат бар наёяд нони диҳӣ
چون ز دستت بر نیاید نان دهی
Пой бар сари ҳамчуи мардон кӣ наҳй ?
پای بر سر همچو مردان کی نهی؟
эй дил , аз ҳастӣ бҷони ҷӯёӣ ӯ
ای دل، از هستی بجان جویای او
« лни тнолўои албр ҳатто тнФқўо »
«لن تنالوا البر حتی تنفقوا»
Рӯзӣ аз бухлат намегардад зиёд
روزی از بخلت نمی گردد زیاد
Ҷон макун дар бухли чандинии зиёд
جان مکن در بخل چندینی زیاد