Охир , эй шӯхи ҷаҳон , ишвагарӣ бо мо чанд ?

آخر،ای شوخ جهان،عشوه گری با ما چند؟

Мо бсўдоӣ ту мардем , худоро мапаснд

ما بسودای تو مردیم، خدا را مپسند

Дар ғамати хастаи дилон ғарқа хӯнанд мудом

در غمت خسته دلان غرقه خونند مدام

Нафасии барсарашони о ва бибин дар чаҳ дманд ?

نفسی برسرشان آ و ببین در چه دمند؟

Он дил аз васваса ҳар ду ҷаҳон озодаст

آن دل از وسوسه هر دو جهان آزادست

Ки бзнҷири сари зулфи ту афтода бабанд

که بزنجیر سر زلف تو افتاده ببند

Ор дорем зи шоҳии бҳўои ту , бибин

عار داریم ز شاهی بهوای تو،ببین

Ки гадоёни сари кӯии ту чун муҳташаманд

که گدایان سر کوی تو چون محتشمند

Рӯй чун моҳи ту хоҳем , зиҳии толеъи саъд !

روی چون ماه تو خواهیم،زهی طالع سعد!

Қад чун сарв ту ҷӯйем , зиҳии бахти баланд !

قد چون سرو تو جوییم،زهی بخت بلند!

Бар асирони сари кӯии ғамат чун гузарӣ

بر اسیران سر کوی غمت چون گذری

Назарӣ кун зи сари зулф , ки аҳли назаранд

نظری کن ز سر زلف،که اهل نظرند

Гуфтам : аз хеш буридам , бтўпиўнд шудам

گفتم:از خویش بریدم،بتوپیوند شدم

Гуфт : аҳсанту зиҳии қосими некӯи пайванд !

گفت :احسنت و زهی قاسم نیکو پیوند!