Ҳилла ! эй дӯсти биё бода бихӯр , ғусса махӯр

هله! ای دوست بیا باده بخور، غصه مخور

Ҳар ки ӯ бода нахурдаст аз ин кӯчаи бадар

هر که او باده نخوردست از این کوچه بدر

Ишқи моро бхробот ҳақоиқ бирасонад

عشق ما را بخرابات حقایق برساند

Ин чунин ишқ надидем дар атвори башар

این چنین عشق ندیدیم در اطوار بشر

Беш аз ин мунтазири ёри бғФлти манишин

بیش از این منتظر یار بغفلت منشین

Ҷаҳд он кун ки дар ин роҳи шӯии зи аҳли назар

جهد آن کن که در این راه شوی ز اهل نظر

Дилам аз дасти ббрдӣу зи пои афтодам

دلم از دست ببردی و ز پا افتادم

Ту ҳамаи ҳайрат ҷон омадӣу рашки қамар

تو همه حیرت جان آمدی و رشک قمر

Ман надидам чу ту маҳбӯби бад-ӣни ғояти ҳасан

من ندیدم چو تو محبوب بدین غایت حسن

Аз куҷо мерисӣ , эй дӯст , чунин тоза ватар ?

از کجا میرسی، ای دوست، چنین تازه و تر؟

Ҳар ки ӯ рӯй туро дид дилаш хуррам шуд

هر که او روی ترا دید دلش خرم شد

Нагузинад баҳамаи малики ҷаҳони ёр дигар

نگزیند بهمه ملک جهان یار دگر

Ишқ дар хона ҷон омад ва қосим мегуфт :

عشق در خانه جان آمد و قاسم می گفت:

Наравад то накунад хонаи мо зеру зибр

نرود تا نکند خانه ما زیر و زبر