Бода ам софасту мутриби софу соқии софи соф
بادهام صافست و مطرب صاف و ساقی صاف صاف
Бо се софи ин чунин кас дар наёяд дар масоф
با سه صاف این چنین کس در نیاید در مصاف
Гуфт машшота ки : зулфаши бофтам , ҳасанаш фузуд
گفت مشاطه که: زلفش بافتم، حسنش فزود
Зулф ӯ аз пари дилӣ дар тоб шуд , гуфто : мбоФ !
زلف او از پر دلی در تاب شد، گفتا: مباف!
Мо азин ғамҳо наме нолим , эй ҷону ҷаҳон
ما ازین غمها نمینالیم، ای جان و جهان
Ғам чу сайли лоуболӣ , ҷони мо чун кӯҳи қоф
غم چو سیل لاابالی، جان ما چون کوه قاف
Гар турои фурсат буд андари миёни ошиқон
گر ترا فرصت بود اندر میان عاشقان
Хештанро бозёбӣ дар миёни лоаму коф
خویشتن را بازیابی در میان لام و کاف
Як сухан бишинав , агар дар роҳи дайни дории дилӣ
یک سخن بشنو، اگر در راه دین داری دلی
Чун яке бошад ҳама , пас аз чаҳ бошад ихтилоф ?
چون یکی باشد همه، پس از چه باشد اختلاف؟
Зоҳдо , моро чаҳ тарсоне ? чу худ тарсида Эй
زاهدا، ما را چه ترسانی؟ چو خود ترسیدهای
Охири ин шамшери чубин чанд дорӣ дар ғилоф ?
آخر این شمشیر چوبین چند داری در غلاف؟
Гар бигӯям ҳол қосим чист дар ҳиҷрони дӯст ?
گر بگویم حال قاسم چیست در هجران دوست؟
Ғарқи хӯн дил шавад ин кӯҳи сангин то ба ноф
غرق خون دل شود این کوه سنگین تا به ناف