Умрӣаст ки савдои сари зулф ту дорем

عمریست که سودای سر زلف تو داریم

Дерӣаст ки аз наргиси мастати бхморим

دیریست که از نرگس مستت بخماریم

Мо об равонем ва ту дарёии ҳаётӣ

ما آب روانیم و تو دریای حیاتی

Ҷӯёии тўоим , аз ҳамаи рӯи рӯ бтў дорем

جویای توایم، از همه رو رو بتو داریم

Чун рӯ бтў дорем , зи мо рӯй магардон

چون رو بتو داریم، ز ما روی مگردان

Мо банда рӯй ту , бигӯ : рӯи бкаҳи орем ?

ما بنده روی تو، بگو: رو بکه آریم؟

Аъдод шимурдем басӣ , ҷумлаи яке буд

اعداد شمردیم بسی، جمله یکی بود

Чун ҷумла яке бошад , мо дар чаҳ шуморем ?

چون جمله یکی باشد، ما در چه شماریم؟

Беморӣ аз андоза бурун шуд , қадамӣ на

بیماری از اندازه برون شد، قدمی نه

То ҷони гиронмоя бҷонон бисипорем

تا جان گرانمایه بجانان بسپاریم

Гуфтам : бкрмҳои ту бозори дилам ро

گفتم: بکرمهای تو بازآر دلم را

Хуш гуфт : агар боз наёрем на ёрем

خوش گفت: اگر باز نیاریم نه یاریم

Бархест зи фикри ду ҷаҳони хотири қосим

برخاست ز فکر دو جهان خاطر قاسم

Воъиз , биншин , мо сар афсона надорем

واعظ، بنشین، ما سر افسانه نداریم