Маро бевафо хонд он бе вафо

مرا بی وفا خواند آن بی وفا

Ки ҳаргиз нагӯяд сухан бе ҷафо

که هرگز نگوید سخن بی جفا

зи ман чун расад бевФоӣӣ бадваст

ز من چون رسد بی وفائی بدوست

Ки душман набинад зи ман ҷузи вафо

که دشمن نبیند ز من جز وفا

Надонам савоб аз хатои зин қабл

ندانم صواب از خطا زین قبل

Савоби ман ӯро набинад хато

صواب من او را نبیند خطا

Ниёзорад онро бҷони ҳеҷ кас

نیازارد آن را بجان هیچ کس

Ки дил дода бошад маро дар ато

که دل داده باشد مرا در عطا

Аз он пас ки ман дида бошам бадӣ

از آن پس که من دیده باشم بدی

Биҷузи некӣ аз ман наёбади ҷазо

بجز نیکی از من نیابد جزا

Валек аз дил хеш гуяд сухан

ولیک از دل خویش گوید سخن

Агар носазо бошад вагар сазо

اگر ناسزا باشد و گر سزا

Ҳамеша хилофи ман онкас кунад

همیشه خلاف من آنکس کند

Ки ман ҷӯям ӯро ҳамеша ризо

که من جویم او را همیشه رضا

Қазо гардадон кори мо аз сухан

قضا گرددان کار ما از سخن

Ҳамаи кор некӯ кунад мони қазо ?

همه کار نیکو کند مان قضا؟