эй онкии ҷуз ба садри ту нгроим

ای آنکه جز به صدر تو نگرایم

Ало насеб мадҳи ту нсроим

الا نسیب مدح تو نسرایم

Аз чарх туаст наҷми шаби афрӯзам

از چرخ تو است نجم شب افروزم

Вази баҳр туаст табъ гуҳар зоем

وز بحر تو است طبع گهر زایم

Бедӯстят суст шавад дастам

بی دوستیت سست شود دستم

Бе пояи ту ланг буд поем

بی پایه تو لنگ بود پایم

Харгаҳ ба арши барбарам аз ҳиммат

خرگه به عرش بربرم از همت

То додае ба хайма дарун ҷоем

تا داده ای به خیمه درون جایم

Аз табъи булбулони хуши овозам

از طبع بلبلان خوش آوازم

Вази назми тӯтӣон шукр хоем

وز نظم طوطیان شکر خایم

Гар шахси ман ба ҷомаи бёроӣӣ

گر شخص من به جامه بیارائی

Ман ҷони ту ба нуктаи бёроим

من جان تو به نکته بیارایم

Дар дасти ғам фитодаам аз умрӣ

در دست غم فتاده ام از عمری

То хаймаи касон ту ме поем

تا خیمه کسان تو می پایم

Бар пардаи русуми ту бФтодаҳ

بر پرده رسوم تو بفتاده

Аз чанги ғам раҳо нашавад наем

از چنگ غم رها نشود نایم

Ҳар чанд коби ошиқ табъам шуд

هر چند کاب عاشق طبعم شد

Бо нони ҳаме ба кӯшиш бурноем

با نان همی به کوشش برنایم

Чун оташи тафаккури хокӣ ро

چون آتش تفکر خاکی را

Обӣ намонад бод чаҳ паймоем

آبی نماند باد چه پیمایم

Дастор бар салоҳ чу дар бандам

دستار بر صلاح چو در بندم

Шалвор бар фасоди бнгшоим

شلوار بر فساد بنگشایم

Гӯйанд зан раҳо куну фориғи шӯ

گویند زن رها کن و فارغ شو

Рое мазан ки нест бидон роем

رایی مزن که نیست بدان رایم

Чун бо ғуломи хуии нкрдстм

چون با غلام خوی نکردستم

Зани ҳашта гири хоҷаи крои гоим

زن هشته گیر خواجه کرا گایم

Бар ҷумла ҳадис бидиҳ асбам

بر جمله حدیث بده اسبم

То хонаро бубинам ва боз оем

تا خانه را ببینم و باز آیم

Ваон рсмкм ки ҳаст мкоء акнӯн

وان رسمکم که هست مکاء اکنون

То дар дуои хайр бе физойам

تا در دعای خیر بی فزایم