эй ҷаҳонро бузургяти маълум

ای جهان را بزرگیت معلوم

Вои хирадро кифоятати мафҳум

وای خرد را کفایتت مفهوم

Суханати бод бар дили вузаро

سخنت باد بر دل وزرا

Гарм чун ангабину нарм чу мум

گرم چون انگبین و نرم چو موم

Велят бар канори оби ҳаёт

ولیت بر کنار آب حیات

Адуат дар миёни боди сумум

عدوت در میان باد سموم

Он дарахтӣ ки чун ту мива диҳад

آن درختی که چون تو میوه دهد

Офарини бод бар чунон бару бум

آفرین باد بر چنان بر و بوم

Як ду ҳафтаи гузашт ки ин ходим

یک دو هفته گذشت کاین خادم

Камтар омад ба пеши он махдум

کمتر آمد به پیش آن مخدوم

Хашм кам гир чун ба мҳрондр

خشم کم گیر چون به مهر اندر

Кардае эътиқоди ман маълум

کرده ای اعتقاد من معلوم

Аз уқубат ба сам буд ки зи бахт

از عقوبت بسم بود که ز بخت

Монда бошам зи хизматати маҳрӯм

مانده باشم ز خدمتت محروم

Ман ки бояд ки бо ту биншинам

من که باید که با تو بنشینم

Каз ту хезади маишату марсум

کز تو خیزد معیشت و مرسوم

Чаҳ нишинам ба танги дастӣ дар

چه نشینم به تنگ دستی در

Пеши муштии фарохи кун зан шавам

پیش مشتی فراخ کون زن شوم

Ореи оре ба табъ биншинад

آری آری به طبع بنشیند

Мурғ мешавам бар дарахти зи қавм

مرغ می شوم بر درخت ز قوم

Ранҷи нон доданасту зани годн

رنج نان دادن است و زن گادن

Ки марои ҷони برارد аз ҳулқум

که مرا جان برآرد از حلقوم

Одамиро ду меҳнат сангӣ аст

آدمی را دو محنت سنگی است

Ранҷи ҳулқуму офати хартум

رنج حلقوم و آفت خرطوم