Бидон ки ҳар ки мусулмон шавад , аввали воҷиб бар вай онаст ки маънии калимаи лоолаҳи алооллаҳи Муҳамади расӯли аллоҳро ки ба забон гуфт , ба дили бидонад ва бовар кунад , чунон ки ҳеҷ шакро ба вай роҳ набӯд ва чун бовар кард дили вай бар он қарор гирифт чунон ки шакро бидон роҳ набӯд , ин кифоят буд дар асли мусулмонӣ ва донистан ба далелу бурҳони фарз айн нест бар ҳар мусулмонӣ , ки расӯл ( с ) арабро ба талаби далелу хондани калом ва ҷустану шбҳтҳои ҷавоби он нафармуд , балки тасдиқу бовари доштан кифоят карду дараҷаи умуми халқ беш аз ин набошад .

بدان که هر که مسلمان شود، اول واجب بر وی آن است که معنی کلمه لااله الاالله محمد رسول الله را که به زبان گفت، به دل بداند و باور کند، چنان که هیچ شک را به وی راه نبود و چون باور کرد دل وی بر آن قرار گرفت چنان که شک را بدان راه نبود، این کفایت بود در اصل مسلمانی و دانستن به دلیل و برهان فرض عین نیست بر هر مسلمانی، که رسول (ص) عرب را به طلب دلیل و خواندن کلام و جستن و شبهتها جواب آن نفرمود، بلکه تصدیق و باور داشتن کفایت کرد و درجه عموم خلق بیش از این نباشد.

Аммо лобудаст ки фарқӣ бошанд , ки эшон роҳи сухан гуфтан бидонанд ва агар касе шбҳтии афканд то омиро аз он бияфканад , эшонро забон он бошад ки он шабаҳатро дафъ кунанд ва ин санъатро « калом » гӯйанд ва ин фарзи кифоят буд ки дар ҳар шаҳрии як ду тани бад-ӣн сифат бошанд бас буду омии соҳиб эътиқод бошаду мутакаллими шаҳнау бадарғаи эътиқод вай бошад .

اما لابد است که فرقی باشند، که ایشان راه سخن گفتن بدانند و اگر کسی شبهتی افکند تا عامی را از آن بیفکند، ایشان را زبان آن باشد که آن شبهت را دفع کنند و این صنعت را «کلام» گویند و این فرض کفایت بود که در هر شهری یک دو تن بدین صفت باشند بس بود و عامی صاحب اعتقاد باشد و متکلم شحنه و بدرقه اعتقاد وی باشد.

Аммо ҳақиқати маърифати худ роҳӣ дигарасту раъии ин ҳар ду мақому муқаддамаи он муҷоҳидатаст то касе роҳи муҷоҳидат ва риёзат наравад , тамом вай бидон дараҷа нарасад ва мусаллам набошад вайро бидон даъвӣ кард ки зиёни он беш аз суд вай бошаду мисоли вай чун касе буд ки пеш аз парҳез кардан дору хӯрд , бими он буд ки ҳалок шавад , чаҳ он дору ба сифати ахлоти меъда вай гардад ва аз ӯ шифо ҳосил наёяд ва дар беморӣ зиёдат кунад .

اما حقیقت معرفت خود راهی دیگر است و رأی این هر دو مقام و مقدمه آن مجاهدت است تا کسی راه مجاهدت و ریاضت نرود، تمام وی بدان درجه نرسد و مسلم نباشد وی را بدان دعوی کرد که زیان آن بیش از سود وی باشد و مثال وی چون کسی بود که پیش از پرهیز کردن دارو خورد، بیم آن بود که هلاک شود، چه آن دارو به صفت اخلاط معده وی گردد و از او شفا حاصل نیاید و در بیماری زیادت کند.

Ва ончӣ дар унвони мусулмонии гуфтем , намӯдор ва нишонеаст аз ҳақиқати маърифат то касе ки аҳл он бошад талаб кунад ва натавонад кард талаби ҳақиқати он , ало касе ки вайро дар дунёи ҳеҷ ълоқт набошад ки машғӯл кунаду ҳамаи умр ба ҳеҷ машғӯл нахоҳад буд магар ба талаби ҳақи таъолӣ ва он кории душвор ва дарозаст : пас бидонча ғизои ҷумла халқаст ишорат кунем ва он эътиқоди аҳл суннатаст то ҳар касе ин эътиқод дар дили худ қарор диҳад ки ин эътиқоди тухми саодат вай хоҳад буд

و آنچه در عنوان مسلمانی گفتیم، نمودار و نشانی است از حقیقت معرفت تا کسی که اهل آن باشد طلب کند و نتواند کرد طلب حقیقت آن، الا کسی که وی را در دنیا هیچ علاقت نباشد که مشغول کند و همه عمر به هیچ مشغول نخواهد بود مگر به طلب حق تعالی و آن کاری دشوار و دراز است: پس بدانچه غذای جمله خلق است اشارت کنیم و آن اعتقاد اهل سنت است تا هر کسی این اعتقاد در دل خود قرار دهد که این اعتقاد تخم سعادت وی خواهد بود

Пайдо кардани эътиқод

پیدا کردن اعتقاد

Бидон ки ту офарӣдае ва туро офаридагорӣаст ки офаридагори ҳамаи олам ва ҳарчӣ дар олам аст ӯст ва якеаст ки вайро шарик ва анбоз нест ва ягонааст , вайро ҳамто нест ва ҳамеша бӯдааст ки ҳастӣ ӯро бтдо нест ва ҳамеша бошад ки вуҷӯди вайро охир нест ва ҳастӣ вай дар азалу абад ки воҷибаст нестиро ба вай роҳ нест ҳастӣ вай ба зот худаст ки вайро ба ҳеҷ чиз ниёз нест ва ҳеҷ чиз аз вай бениёз нест , балки қиёми вай ба зот худасту қиёми ҳамаи чизҳо ба вайаст .

بدان که تو آفریده ای و تو را آفریدگاری است که آفریدگار همه عالم و هرچه در عالم است اوست و یکی است که وی را شریک و انباز نیست و یگانه است، وی را همتا نیست و همیشه بوده است که هستی او را بتدا نیست و همیشه باشد که وجود وی را آخر نیست و هستی وی در ازل و ابد که واجب است نیستی را به وی راه نیست هستی وی به ذات خود است که وی را به هیچ چیز نیاز نیست و هیچ چیز از وی بی نیاز نیست، بلکه قیام وی به ذات خود است و قیام همه چیزها به وی است.

тнзиаҳ

تنزیه

Вай дар зоти худ ҷавҳар нест ва арз несту вайро дар ҳеҷ колбуди фурӯд омадан нест ва ба ҳеҷ чиз монанд нест ва ҳеҷ чиз монанди вай нест ва ӯро сӯрат нест ва чанде ва чунӣу чигунагиро ба вай роҳ нест ва ҳарчӣ дар хаёл ояд ва дар хотир ояд , аз каммияту кайфият , вай аз он покаст ки он ҳамаи сифоти офаридагон вайасту вай ба сифати ҳеҷ офарӣда нест , балки ҳар чаҳ ваҳму хаёл сӯрат кунад , ваии офаридагор онасту хурдӣу бузургии миқдорро ба вай роҳ нест ки ин низ сифати аҷсом оламасту вай ҷисм несту вайро бо ҳеҷ ҷисм пайванд нест ва бар ҷой нест ва дар ҷой нест , балки худ Аслан ҷойгиру ҷой пазир нест ва ҳар чаҳ дар оламаст зер аршасту арши зери қудрати вай мусаххараст ,у ваии фавқ аршаст , на чунон ки ҷисмии фавқ ҷисмӣ бошад , ки вай ҷисм нест ,у арши ҳомилу брдорндаҳ вай нест , балки аршу ҷумлаи арш ҳама бардоштау мҳмўлтФу қудрат вайанду имрӯз ҳам бидон сифатаст ки дар азал буд , пеш аз он ки аршро бёФрид ва то абад ҳамчунон хоҳад буд ки тағайюру гардишро ба ваии сифоти вай роҳ нест ки агар гардиш ба сифати нақсоне буд , худоиро нишоед ва агар ба сифат камолӣ бошад , аз пеш ноқис бӯда бошаду ҳоҷатманди ин камол бӯда бошаду муҳтоҷи офарӣда буду худоиро нишоеду бози он ки аз ҳамаи сифоти офаридагон муназзаҳаст , дар ин ҷаҳон донистанӣаст ва дар он ҷаҳон дӣданӣаст , ва чунон ки дар ин ҷаҳон бе чун ва бе чигуна донанд вайро , дар он ҷаҳон низ бе чун ва бе чигуна бенанди вайро ки он дидор аз ҷинси дидори ин ҷаҳонӣ нест .

وی در ذات خود جوهر نیست و عرض نیست و وی را در هیچ کالبد فرود آمدن نیست و به هیچ چیز مانند نیست و هیچ چیز مانند وی نیست و او را صورت نیست و چندی و چونی و چگونگی را به وی راه نیست و هرچه در خیال آید و در خاطر آید، از کمیت و کیفیت، وی از آن پاک است که آن همه صفات آفریدگان وی است و وی به صفت هیچ آفریده نیست، بلکه هر چه وهم و خیال صورت کند، وی آفریدگار آن است و خردی و بزرگی مقدار را به وی راه نیست که این نیز صفت اجسام عالم است و وی جسم نیست و وی را با هیچ جسم پیوند نیست و بر جای نیست و در جای نیست، بلکه خود اصلا جایگیر و جای پذیر نیست و هر چه در عالم است زیر عرش است و عرش زیر قدرت وی مسخر است، و وی فوق عرش است، نه چنان که جسمی فوق جسمی باشد، که وی جسم نیست، و عرش حامل و بردارنده وی نیست، بلکه عرش و جمله عرش همه برداشته و محمولطف و قدرت وی اند و امروز هم بدان صفت است که در ازل بود، پیش از آن که عرش را بیافرید و تا ابد همچنان خواهد بود که تغیر و گردش را به وی صفات وی راه نیست که اگر گردش به صفت نقصانی بود، خدای را نشاید و اگر به صفت کمالی باشد، از پیش ناقص بوده باشد و حاجتمند این کمال بوده باشد و محتاج آفریده بود و خدایی را نشاید و باز آن که از همه صفات آفریدگان منزه است، در این جهان دانستنی است و در آن جهان دیدنی است، و چنان که در این جهان بی چون و بی چگونه دانند وی را، در آن جهان نیز بی چون و بی چگونه بینند وی را که آن دیدار از جنس دیدار این جهانی نیست.

қудрат

قدرت

Ва бози он ки монанди ҳеҷ чиз нест , бар ҳамаи чизҳо қодирасту тавонои вай бар камоласт ки ҳеҷ аҷзу нуқсону заъфро ба вай роҳ нест , балки ҳарчӣ хост кард , ва ҳарчӣ хоҳад кунад ва ҳафт осмон ва ҳафт замину аршу курсӣ ва ҳарчӣ ҳаст , ҳама дар қабзаи қудрати ваии мақҳур ва мусаххараст ва ба дасти ҳеҷ кас , ҷузи вай , ҳеҷ чиз несту вайро дар офариниши ҳеҷ ёр ва анбоз нест .

و باز آن که مانند هیچ چیز نیست، بر همه چیزها قادر است و توانایی وی بر کمال است که هیچ عجز و نقصان و ضعف را به وی راه نیست، بلکه هرچه خواست کرد، و هرچه خواهد کند و هفت آسمان و هفت زمین و عرش و کرسی و هرچه هست، همه در قبضه قدرت وی مقهور و مسخر است و به دست هیچ کس، جز وی، هیچ چیز نیست و وی را در آفرینش هیچ یار و انباز نیست.

илм

علم

Ва вай доност ба ҳарчӣ донистанӣасту илми вай ба ҳамаи чизҳо муҳӣтаст ва аз ъло то срии ҳеҷ чизе бедониш вай наравад , чаҳ ҳама аз вай равад ва аз қудрати вай падед ояд балки адади реги биёбону барги дарахтону андешаи дилҳоу зарраҳои ҳаво дар илми ваии чунон макшуфаст ки адади осмонҳо .

و وی داناست به هرچه دانستنی است و علم وی به همه چیزها محیط است و از علا تا ثری هیچ چیزی بی دانش وی نرود، چه همه از وی رود و از قدرت وی پدید آید بلکه عدد ریگ بیابان و برگ درختان و اندیشه دلها و ذره های هوا در علم وی چنان مکشوف است که عدد آسمانها.

иродат

ارادت

Ва ҳар чаҳ дар оламаст , ҳама ба хосту иродат вайаст ҳеҷ чиз , аз андак ва бисёру хираду бузургу хайру шару тоъату маъсияту куфру имону суду зиёну зиёдату нуқсону ранҷу ҳарорату беморӣу тандурустӣ , наравад ало ба тақдиру машйати вай ва ба қазоу ҳукми вай агар ҳам олам гирд оянд , аз ҷину инсу шаётину млоик , то як зарра аз олами бҷнбоннд , ё бар ҷой бидоранд ё беш кунанд ё кам кунанд , бе хости ваии ҳама оҷиз бошанд ва натавонанд балки ҷузи он ки вай хоҳад дар вуҷӯд наёяд , ва ҳар чаҳ вай хост набошад ва ҳеҷ чиз ва ҳеҷ каси дафъ он натавонанд ҳарчӣ ҳаст ва ҳарчӣ буд ва ҳарчӣ бошад ҳама ба тадбиру тақдир вайаст .

و هر چه در عالم است، همه به خواست و ارادت وی است هیچ چیز، از اندک و بسیار و خرد و بزرگ و خیر و شر و طاعت و معصیت و کفر و ایمان و سود و زیان و زیادت و نقصان و رنج و حرارت و بیماری و تندرستی، نرود الا به تقدیر و مشیت وی و به قضا و حکم وی اگر هم عالم گرد آیند، از جن و انس و شیاطین و ملایک، تا یک ذره از عالم بجنبانند، یا بر جای بدارند یا بیش کنند یا کم کنند، بی خواست وی همه عاجز باشند و نتوانند بلکه جز آن که وی خواهد در وجود نیاید، و هر چه وی خواست نباشد و هیچ چیز و هیچ کس دفع آن نتوانند هرچه هست و هرچه بود و هرچه باشد همه به تدبیر و تقدیر وی است.

Самъу басар

سمع و بصر

Ва чунонкӣ доност ба ҳар чиз донистанӣаст , бино ва шунавост ба ҳарчӣ дӣданӣ ва шуниданӣасту давру наздик дар шунавои ваии баробар буду торику равшан дар бенаии ваии баробар буду овози пои мӯрчае ки дар торикӣ шаб баравад , аз шунавои вай берун набӯду рангу сӯрати Карамӣ ки дар таҳти алсрӣ буд аз дидори вай берун набӯду дидори вай ба чашм набӯду шунавои вай ба гӯш набӯд , чунон ки дониши вай ба тадбир ва андеша набӯд ва офаридани вай ба олат набӯд .

و چنانکه داناست به هر چیز دانستنی است، بینا و شنواست به هرچه دیدنی و شنیدنی است و دور و نزدیک در شنوایی وی برابر بود و تاریک و روشن در بینایی وی برابر بود و آواز پای مورچه ای که در تاریکی شب برود، از شنوایی وی بیرون نبود و رنگ و صورت کرمی که در تحت الثری بود از دیدار وی بیرون نبود و دیدار وی به چشم نبود و شنوایی وی به گوش نبود، چنان که دانش وی به تدبیر و اندیشه نبود و آفریدن وی به آلت نبود.

калом

کلام

Ва фармони вай бар ҳамаи халқ воҷибасту хабари вай аз ҳарчӣ хабар дод ростасту ваъдау ваъиди вай ҳақасту фармону хабару ваъдау ваъиди ҳамаи сухан вайасту вай , чунон ки зиндау доноу тавоноу бино ва шунавост , гуёст ва бо Мӯсо ( ъ ) сухан гуфт бевоситау сухани вай ба кому забону лаб ва даҳон нест ва чунон ки сухан ки дар дили одамӣ буд ҳарф ва сӯрат нест , яъне овоза нест ва чунон ки сухан ки дар дили одамӣ буд ҳарф ва сӯрат нест , яъне овоза нест , сухани ҳақи таъолии поктару муназзаҳ тараст аз ин сифату қуръону тавроту Инҷилу збўру ҳамаи кутуби пайғамбарони сухан вайасту сухани ваии сифат вайасту ҳамаи сифоти вай қадимаст ва ҳамеша бӯдааст .

و فرمان وی بر همه خلق واجب است و خبر وی از هرچه خبر داد راست است و وعده و وعید وی حق است و فرمان و خبر و وعده و وعید همه سخن وی است و وی، چنان که زنده و دانا و توانا و بینا و شنواست، گویاست و با موسی (ع) سخن گفت بی واسطه و سخن وی به کام و زبان و لب و دهان نیست و چنان که سخن که در دل آدمی بود حرف و صورت نیست، یعنی آوازه نیست و چنان که سخن که در دل آدمی بود حرف و صورت نیست، یعنی آوازه نیست، سخن حق تعالی پاکتر و منزه تر است از این صفت و قرآن و تورات و انجیل و زبور و همه کتب پیغمبران سخن وی است و سخن وی صفت وی است و همه صفات وی قدیم است و همیشه بوده است.

Ва чунон ки зоти эзад , субҳонау таъолӣ , дар дили мо маълумаст , ва бо забон мазкӯрасту илми мо офарӣдау маълуми қадиму зикри мо офарӣдау мазкӯри қадим , зоти сухан ҳамчунин қадимаст ва дар дили мо маҳфӯзаст ва ба забони моу мқрў дар мусҳафи мактуби маҳфӯзи номахлуқу ҳифзи махлуқу мқрўу номахлуқу қроءи махлуқ ,у мактуби номахлуқу китобати махлуқ .

و چنان که ذات ایزد، سبحانه و تعالی، در دل ما معلوم است، و با زبان مذکور است و علم ما آفریده و معلوم قدیم و ذکر ما آفریده و مذکور قدیم، ذات سخن همچنین قدیم است و در دل ما محفوظ است و به زبان ما و مقرو در مصحف مکتوب محفوظ نامخلوق و حفظ مخلوق و مقرو و نامخلوق و قراء مخلوق، و مکتوب نامخلوق و کتابت مخلوق.

афъол

افعال

Ва ҳарчӣ дар илмаст офарӣда вайаст ва ҳарчӣ офариди чунон офарид ки аз он беҳтар ва некӯтар нбошдў агар ақли ҳамаи уқало дарҳам зананд ва андеша кунанд то ин мамлакатро сӯратии дигар некӯтар биандешанд ё беҳтар аз ин тадбирӣ кунанд ё чиз нуқсон кунанд ё зиёдат кунанд , натавонанд ва ончӣ андешӣанд ки беҳтар аз ин май бояд хато кунанд ва аз сари ҳикмату маслиҳати он ғофил бошанд , балки мисли эшон чун нобенаӣ буд ки дар сарое бошад ва ҳар қумошӣ бар ҷой хеш бошад ва вай набинад , чун бар онҷо меуфтад , мегуяд ки , « ин чаро бар роҳ ниҳодаанд » , ва он худ бар роҳ набошад , влкни ваии худ роҳ набинад .

و هرچه در علم است آفریده وی است و هرچه آفرید چنان آفرید که از آن بهتر و نیکوتر نباشدو اگر عقل همه عقلا درهم زنند و اندیشه کنند تا این مملکت را صورتی دیگر نیکوتر بیندیشند یا بهتر از این تدبیری کنند یا چیز نقصان کنند یا زیادت کنند، نتوانند و آنچه اندیشیند که بهتر از این می باید خطا کنند و از سر حکمت و مصلحت آن غافل باشند، بلکه مثل ایشان چون نابینایی بود که در سرایی باشد و هر قماشی بر جای خویش باشد و وی نبیند، چون بر آنجا می افتد، می گوید که، «این چرا بر راه نهاده اند»، و آن خود بر راه نباشد، ولکن وی خود راه نبیند.

Пас ҳарчӣ офарид ба адлу ҳикмати офарид ва чунон офарид ки мебоист ва агар ба камолтар аз ин мумкин будӣ ва наёфаридӣ , аз аҷз будӣ ё аз бухл ва ин ҳар ду бар вай маҳоласт пас ҳарчӣ офарид , аз ранҷу беморӣу дарвешӣу ҷаҳлу аҷз , ҳама ба адласту зулми худ аз вай мумкин нест ки зулм он бошад ки дар мамлакат касе дигар тасарруф кунанд ва аз ваии тасарруф кардан дар мамлакати дайгарӣ мумкин набӯд ки бо ваии молики дигар маҳол бошад , чаҳ ҳарчӣ буд ва ҳаст ва тавонад буд , ҳама мамлуканду молик вайасту бас беанбоз ва беҳамто .

پس هرچه آفرید به عدل و حکمت آفرید و چنان آفرید که می بایست و اگر به کمال تر از این ممکن بودی و نیافریدی، از عجز بودی یا از بخل و این هر دو بر وی محال است پس هرچه آفرید، از رنج و بیماری و درویشی و جهل و عجز، همه به عدل است و ظلم خود از وی ممکن نیست که ظلم آن باشد که در مملکت کسی دیگر تصرف کنند و از وی تصرف کردن در مملکت دیگری ممکن نبود که با وی مالک دیگر محال باشد، چه هرچه بود و هست و تواند بود، همه مملوک اند و مالک وی است و بس بی انباز و بی همتا.

охират

آخرت

Ва олам ки офарид аз ду ҷинси офарид : олами аҷсоду олами арвоҳ ва аз олами аҷсоми манзилгоҳи рӯҳи одамиёни сохт то зоди охират аз ин олам баргиранд .

و عالم که آفرید از دو جنس آفرید: عالم اجساد و عالم ارواح و از عالم اجسام منزلگاه روح آدمیان ساخت تا زاد آخرت از این عالم برگیرند.

Ва ҳар касеро муддатӣ тақдир кард ки дар ин олам бошаду охирати муддати аҷал вай бошад ки зиёдату нуқсонро ба вай роҳ набошад чун аҷали даройад , ҷонро аз тан ҷудо кунад ва дар қиёмат ки рӯзи ҳисоб ва мукофотаст , ҷонро ба колбуд диҳаду ҳамаро барангезад ва ҳар касе кирдорҳои хеш бинад дар нома Эй бинвишта ки ҳарчӣ карда бошад ҳамаро бо ёд вай диҳаду миқдори маъсияту тоъати ваии вайро маълум гардонанд ба тарозуе ки шоистаи он кор бошад ва он тарозу бо тарозуии ин ҷаҳонӣ намонад .

و هر کسی را مدتی تقدیر کرد که در این عالم باشد و آخرت مدت اجل وی باشد که زیادت و نقصان را به وی راه نباشد چون اجل درآید، جان را از تن جدا کند و در قیامت که روز حساب و مکافات است، جان را به کالبد دهد و همه را برانگیزد و هر کسی کردارهای خویش بیند در نامه ای بنوشته که هرچه کرده باشد همه را با یاد وی دهد و مقدار معصیت و طاعت وی وی را معلوم گردانند به ترازویی که شایسته آن کار باشد و آن ترازو با ترازوی این جهانی نماند.

сирот

صراط

Ва онгоҳи ҳамаро бар сирот гузар фармойанду сироти борӣктар аз мӯӣу тезтар аз шамшер буд ҳарки дар ин олам бар сироти мустақӣми рост истода бошад , ба осонӣ бар он сирот бугзараду ҳаркии роҳ рост надошта бошад , бар сироти роҳи наёбад ва ба дӯзах уфтад .

و آنگاه همه را بر صراط گذر فرمایند و صراط باریکتر از موی و تیزتر از شمشیر بود هرکه در این عالم بر صراط مستقیم راست ایستاده باشد، به آسانی بر آن صراط بگذرد و هرکه راه راست نداشته باشد، بر صراط راه نیابد و به دوزخ افتد.

Ва бар сари сироти ҳамаро бидоранд ва бипурсанд аз ҳарчӣ карда бошанду ҳақиқати сидқ аз содиқ талаб кунанду мунофиқону мроӣёнро тшўир диҳанд ва Фзиҳт кунанд .

و بر سر صراط همه را بدارند و بپرسند از هرچه کرده باشند و حقیقت صدق از صادق طلب کنند و منافقان و مرائیان را تشویر دهند و فضیحت کنند.

Ва гуруҳеро беҳисоб ба биҳишт фиристанду гуруҳеро ҳисоб кунанд ба осонӣу гуруҳеро ба душворӣ ва ба охири ҷумлаи куффорро ба дӯзах фиристанд ки ҳаргиз халосӣ наёбанду мутӣъони мусулмононро ба биҳишт фиристанду осӣонро ба дӯзах фиристанд ҳаркии шафоати анбиёу бузургони дайни вайро дарёбад афв кунанду ҳаркиро шафоат набӯд ба дӯзах баранд ва бар миқдори гуноҳ уқубат кунанд ва ба охир ба биҳишт баранд .

و گروهی را بی حساب به بهشت فرستند و گروهی را حساب کنند به آسانی و گروهی را به دشواری و به آخر جمله کفار را به دوزخ فرستند که هرگز خلاصی نیابند و مطیعان مسلمانان را به بهشت فرستند و عاصیان را به دوزخ فرستند هرکه شفاعت انبیا و بزرگان دین وی را دریابد عفو کنند و هرکه را شفاعت نبود به دوزخ برند و بر مقدار گناه عقوبت کنند و به آخر به بهشت برند.

пайғомбар

پیغامبر

Ва чун эзади таъолии ин тақдир карда буду аъмоли одамии чунон ронда буд ки баъзе сабаби саодати вай буд ва баъзе сабаби шақовату одамӣ аз хештани он натавонади шинохт , ба ҳукми фазлу раҳмати хеши паёмбаронро бёФрид ва бифармуд то касонеро ки дар азал ба камоли саодати эшон ҳукм карда буд аз ин роз огоҳ кунанд ва эшонро пайғом дод ва ба халқ фиристод то роҳи саодату шақовати эшонро ошкор кунанд то ҳеҷ касро бар худои таъолӣ ҳуҷҷат намонад пас ба охири ҳамаи расӯли моро Муҳамади алайҳи алслўаҳи вассалом ба халқ фиристоду набуввати вай ба дараҷаи камоли расонид ки ҳеҷ зиёдатро ба вай роҳ набӯд ва бидон сабаби вайро хотам анбиё кард ки пас аз ваии ҳеҷ пайғомбар набошаду ҷумлаи халқро аз ҷину инс ба мтобът вай фармуду вайро Сайиди ҳама пайғамбарон карду ёрону асҳоби вайро беҳтарини ёрону асҳоб пайғомбарон кард , салавоти аллоҳи алайҳу алии соири алнабӣин ,у алии ?алау асҳобаи алтоҳрини аҷмъин .

و چون ایزد تعالی این تقدیر کرده بود و اعمال آدمی چنان رانده بود که بعضی سبب سعادت وی بود و بعضی سبب شقاوت و آدمی از خویشتن آن نتواند شناخت، به حکم فضل و رحمت خویش پیامبران را بیافرید و بفرمود تا کسانی را که در ازل به کمال سعادت ایشان حکم کرده بود از این راز آگاه کنند و ایشان را پیغام داد و به خلق فرستاد تا راه سعادت و شقاوت ایشان را آشکار کنند تا هیچ کس را بر خدای تعالی حجت نماند پس به آخر همه رسول ما را محمد علیه الصلوه والسلام به خلق فرستاد و نبوت وی به درجه کمال رسانید که هیچ زیادت را به وی راه نبود و بدان سبب وی را خاتم انبیا کرد که پس از وی هیچ پیغامبر نباشد و جمله خلق را از جن و انس به متابعت وی فرمود و وی را سید همه پیغمبران کرد و یاران و اصحاب وی را بهترین یاران و اصحاب پیغامبران کرد، صلوات الله علیه و علی سایر النبیین، و علی آله و اصحابه الطاهرین اجمعین.