Бидон ки ончӣ лобудаст аз намоз гуфта омаду дигари масойил чун ҳоҷат уфтад бибояд пурсед ки дар чунин китоб шарҳ натавон кард аммо васваса дар нияти намоз бисёр мебошад , бад-ӣн ишоратӣ карда ояд . Бидон ки васвасаи ният касеро буд ки дар ақли вай халалӣ бошаду савдое буд ё ба шариъат ҷоҳил бошаду маънӣ ният надонад ки нияти ту он рағбатаст ки туро рӯй ба қибла оварад ва бар пой ангехт то фармон ба ҷои оре ва чунон ки туро агар касе гуяд , « фалон олам ояд , вайро барпои хезу ҳурмати дор » , нгўӣӣ ки ният кардам ки бар пои хезами фалони оламро барои илми вай ба фармони фалони кас , лекин бар пои хезӣ дар вақт ва ин нияти худ дар дил ту бошад , бе он ки ба дили гӯйӣ ё ба забон ва ҳарчӣ ба дили гӯйии ҳадиси нафас буд на ният буд нияти он рағбат буд ки туро бар пой ангехт , аммо бояд ки бадоне ки фармон чисту бадоне ки адои намоз пешинаст ё адои намози дигар чун дил аз ин ғофил набӯд , ҳамеи аллоҳи Акбари бгўӣӣ ва агар ғофил буд , худро бо ёди диҳӣ ва гумон набарӣ ки маънии адоءу фарз ,у намози пешини ҳамаи бикбори муфассал дар дил ҷамъ шавад , лекин чун наздик бошад ба якдигари ҷамъи намояд ва ин миқдори кифоят буд , чаҳ агар касе туро гуяд , « фаризаи намози пешини гузорӣ ? » гӯйӣ , « оре » , дар ин вақт ки « оре » гӯйӣ , ҷумлаи он маъонӣ дар дили ту буд ва дар тафсил набӯд , пас гуфт ту бо хештан то бо ёддаҳӣ , ҳамчун гуфт он кас буду аллоҳи Акбар ба ҷои он буд ки гӯйӣ « оре » ва ҳарчӣ бештар астқсо кунӣ дилу намоз бшўлидаҳ шавад , бояд ки осонгирӣ чун ин миқдор кардӣ ба ҳар сифат ки буд бадоне ки намоз дурустаст ки нияти намоз ҳамчун нияти корҳои дигарасту бад-ӣни сабаб буд ки дар рӯзгори расӯл ( с )у саҳоба , ризвони аллоҳи алайҳими аҷмъин , ҳеҷ касро васваса ният набӯд он кас ки ин менадонад аз ҷаҳласт .

بدان که آنچه لابد است از نماز گفته آمد و دیگر مسایل چون حاجت افتد بباید پرسید که در چنین کتاب شرح نتوان کرد اما وسوسه در نیت نماز بسیار می باشد، بدین اشارتی کرده آید. بدان که وسوسه نیت کسی را بود که در عقل وی خللی باشد و سودایی بود یا به شریعت جاهل باشد و معنی نیت نداند که نیت تو آن رغبت است که تو را روی به قبله آورد و بر پای انگیخت تا فرمان به جای آری و چنان که تو را اگر کسی گوید، «فلان عالم آید، وی را برپای خیز و حرمت دار»، نگوئی که نیت کردم که بر پای خیزم فلان عالم را برای علم وی به فرمان فلان کس، لیکن بر پای خیزی در وقت و این نیت خود در دل تو باشد، بی آن که به دل گویی یا به زبان و هرچه به دل گویی حدیث نفس بود نه نیت بود نیت آن رغبت بود که تو را بر پای انگیخت، اما باید که بدانی که فرمان چیست و بدانی که ادای نماز پیشین است یا ادای نماز دیگر چون دل از این غافل نبود، همی الله اکبر بگوئی و اگر غافل بود، خود را با یاد دهی و گمان نبری که معنی اداء و فرض، و نماز پیشین همه بیکبار مفصل در دل جمع شود، لیکن چون نزدیک باشد به یکدیگر جمع نماید و این مقدار کفایت بود، چه اگر کسی تو را گوید، «فریضه نماز پیشین گزاری؟» گویی، «آری»، در این وقت که «آری» گویی، جمله آن معانی در دل تو بود و در تفصیل نبود، پس گفت تو با خویشتن تا با یاددهی، همچون گفت آن کس بود و الله اکبر به جای آن بود که گویی «آری» و هرچه بیشتر استقصا کنی دل و نماز بشولیده شود، باید که آسان گیری چون این مقدار کردی به هر صفت که بود بدانی که نماز درست است که نیت نماز همچون نیت کارهای دیگر است و بدین سبب بود که در روزگار رسول (ص) و صحابه، رضوان الله علیهم اجمعین، هیچ کس را وسوسه نیت نبود آن کس که این می نداند از جهل است.