Ҳаркиро ҳаштсад ман гандум буд ё ҷӯ ё мавиз , ё хурмо ё чизе ки қӯт қавмӣ бошад ки бидон кифоят тавонанд кард чун малику биринҷу нухуду боқулӣу ғайри он , ъушр бар вай воҷиб ояд ва ҳарчӣ қӯт набӯд чун пунбау ҷўзу каттону миваҳои дигар , дар вай ъушр набӯд ва агар чаҳорсад ман гандум ва чаҳорсад ман ҷӯ буд , лозим наёяд ки нассоб аз як ҷинс бояд ки буд ва агар оби ҷӯй ва кориз набошад , балки об бадбу диҳад , ним даҳ як беш воҷиб наёяд ва нишоед ки ангур ва рутаб диҳад , балки мавиз ва хурмо диҳад магари чунон буд ки аз ӯ мавиз наёяд , онгоҳи раво буд ва бояд ки чун ангур ранг гирифту донаи гандуму ҷӯ сахт шуд , дар он ҳеҷ тасарруф накунад то нахуст ҳзр кунаду бидонад ки насиби даравишон чандаст , онгоҳ чун он миқдори дрпзирФт ва бидонаст , агар тасарруф кунад дар ҷумла раво бошад .

هرکه را هشتصد من گندم بود یا جو یا مویز، یا خرما یا چیزی که قوت قومی باشد که بدان کفایت توانند کرد چون ملک و برنج و نخود و باقلی و غیر آن، عشر بر وی واجب آید و هرچه قوت نبود چون پنبه و جوز و کتان و میوه های دیگر، در وی عشر نبود و اگر چهارصد من گندم و چهارصد من جو بود، لازم نیاید که نصاب از یک جنس باید که بود و اگر آب جوی و کاریز نباشد، بلکه آب بدبو دهد، نیم ده یک بیش واجب نیاید و نشاید که انگور و رطب دهد، بلکه مویز و خرما دهد مگر چنان بود که از او مویز نیاید، آنگاه روا بود و باید که چون انگور رنگ گرفت و دانه گندم و جو سخت شد، در آن هیچ تصرف نکند تا نخست حزر کند و بداند که نصیب درویشان چند است، آنگاه چون آن مقدار درپذیرفت و بدانست، اگر تصرف کند در جمله روا باشد.